Geen Oude Vrouwtjes

“Geen Oude vrouwtjes” is een theatrale reis door de tijd met La Grande Dame van het vlaams theater, Chris Lomme en de Hartenspelers van HETGEVOLG.

Een reizende theatervoorstelling die bij jou in het parochiehuis in jouw straat, het gemeenschapscentrum in jouw dorp, het ontmoetingscentrum in jouw stad , in de zaal van het woonzorgcentrum vlakbij wordt gepresenteerd.

Een theatervoorstelling over het leven van lang geleden en over passie en aarzeling, verveling en avontuur van vandaag; de dag als je ouder bent. Controversiële onderwerpen worden niet geschuwd.

Een echte ode aan de wankele stem. Want al wat wordt toegejuicht bij jonge mensen wordt doodgezwegen bij ouderen …. maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Al deze verhalen van vroeger en nu komen samen in een voorstelling vol muziek, tekst en hier en daar zelfs een dansje.

De voorstelling wordt aangepast gepresenteerd op elke speelplek die makkelijk toegankelijk is voor ouderen.

1 voorwaarde : de voorstelling is vanaf 70+, of onder begeleiding van een 70+’er

speelperiode :

Walden

Zelfs solo speel je nooit alleen.

“Ik ben er in mijn binnenste van overtuigd dat het meeste wat mijn buren goed noemen slecht is, en als ik ergens spijt van heb, is dat waarschijnlijk mijn goede gedrag. Van wat voor duivel was ik bezeten dat ik me zo goed gedroeg?”  -uit ‘Walden’, Henry David Thoreau.

Geïnspireerd op het gelijknamige boek van Henry David Thoreau schrijft Jonas Vermeulen met Walden een nieuwe tekst voor een personage dat het kwaad van de wereld in zijn buren herkent.  Zowel zijn linker- als rechterbuur vormen, volgens hem, de bron van de ondergang van de wereld. Hij ziet hen zich dag in dag uit inspannen om oplossingen te vinden voor hun problemen, om het zich nog comfortabeler te maken of om zich te amuseren, maar hij stelt zich vragen bij hun bedrijvigheid. Na zich jarenlang te hebben gedragen spuwt hij zijn gal en vraagt hij zich af wat wijzer is: de confrontatie aangaan of zich terugtrekken? En ligt de oplossing voor een meer harmonieuze relatie met onze omgeving in nog meer actie ondernemen of valt er eer te halen in afstand nemen? 

Walden is een solovoorstelling gespeeld en geschreven door Jonas Vermeulen. Een tekst op rijm geschreven, een tirade die flirt met de muzikaliteit van Slam Poetry. Een grillige monoloog die uitmondt in een beeldende performance die de rust brengt die onze omgeving ons kan bieden.  

TA MAL OU

“Toen ik als kind ziek was, speelde ik de sterfscène van Nicole Kidman in de film Moulin Rouge na. Ik dacht dat het een spel was. Ondertussen weet ik wel beter, want ik heb getraind, vijf jaar lang. Ik heb getraind in wachten in wachtkamers, van dokter naar dokter hoppen, verlangend naar een antwoord. Getraind in binnen blijven, niet naar buiten durven gaan, in pillen slikken, in dansen in het ziekenhuis.” (Louise Bergez)

TA MAL OU is een nagelnieuwe voorstelling van Theater Malpertuis, gespeeld door Louise Bergez.

De voorstelling plaatst een chronisch zieke patiënt in het midden van de scène. Een deserteur in een wereld die er op het eerste gezicht gezond en ‘ongebroken’ uitziet. 

Ziekte verstoort. Allereerst je lijf: het lichaam weigert.  Daarna je hoofd. 

Pijn onttrekt zich aan de logica van zinnen en grammatica. De taal ontbreekt. Een zieke die aan de dokter hoofdpijn wil uitleggen, merkt al snel dat de woorden uit het woordenboek te vlak en te afstandelijk zijn. 

Wat rest is het zoeken naar nieuwe vormen, nieuwe uitdrukkingen die het onzegbare grijpbaar maken. Door pijn en rauwe klank tegen elkaar aan te drukken, te wringen en samen te kneden, ontstaat er iets nieuws: een woord dat nog nooit eerder bestond maar dat zich aandient als de enige mogelijkheid. 

Theatermakers Louise Bergez en Laurens Aneca slaan de handen in elkaar en maken samen voor Malpertuis ‘TA MAL OU’.

In samenwerking met muzikant Jasper Segers wordt de voorstelling a comic strip trip with a beating heart.

Leeftijd : 16+

Speelperiode : oktober – november 2026

Bezoek!

Voor één keer zoekt het publiek niet de acteur op, maar de acteur het publiek. 

Ooit op minder dan 2 meter afstand van een acteur gezeten in een theatervoorstelling die zich gewoon in je huiskamer afspeelt? 

Theater Malpertuis kreeg het voor mekaar met rasacteur Bert Luppes die na jarenlang spelen in schouwburgen in binnen- en buitenland nu de intimiteit van de huiskamer opzoekt. 

De recensenten raakten er niet over uitgepraat. 

‘Het is werkelijk wonderlijk om zo dicht bij een acteur met zo veel métier te zitten en elke nuance en schakering in zijn spel haarfijn te zien, terwijl hij schijnbaar moeiteloos inspeelt op de mensen en de ruimte rondom hem.” (Jens Dewulf – Etcetera)

“Elke avond is de concentratie van de acteur anders, de huiskamer verschilt, het publiek is angstwekkend dichtbij, je ziet elke spier trillen op het gelaat van de acteur.” (Evelyne Coussens – Pzazz)

U zal het zich niet beklagen. De vertelkunst van Luppes is imponerend: “Er is een persoonlijkheid van het kaliber van Luppes voor nodig  om dit aan te gaan.”

Aantal toeschouwers : 15 à 20 personen

Speelperiode : oktober 2026

Duurtijd : 45 minuten

Leeftijd : 16+

Praktisch : Hebt u de voorstelling geboekt, dan neemt Theater Malpertuis contact met u op voor de praktische aanpak. 

BOBBY Here for you

Het licht van de stad schijnt te fel

Sluit de gordijnen

Timmer uw ramen dicht

Kill the city

Shut it out

De voorstelling “BOBBY H̶e̶r̶e̶ f̶o̶r̶ y̶o̶u̶”  is een prachtig kleinood. “Een intelligente en subtiel gespeelde monoloog, waarvan de impact zich ook achteraf nog laat gelden. Daar blijft het stuk verder aan hart en geest krabben,”  zo schreef recensente Liv Laveyne over actrice Romy Louise Lauwers en haar eerste monoloog, geregisseerd door Peter Seynaeve.

Bobby heeft zich teruggetrokken in een appartement, komt nooit meer buiten en aanschouwt de wereld van achter een raam. Voorvoelt ze dingen of verliest ze langzamerhand haar greep op de wereld en het leven?

Het is een prachtig vormgegeven portret die de innerlijke wereld schetst van een jonge, hedendaagse kluizenaar. Hoe zorg ik voor mezelf in een wereld die zich van mij niets aantrekt? De ontheemding blijft nazinderen. 

“Je ziet een mens die – als een vlinder in de winter – niet gezien wordt, maar diep vanbinnen hoopt door iemand gezien te worden.”  (Els Van Steenbergen, Knack)

Een voorstelling, zowel voor een volwassen publiek als voor een jongerenpubliek. 

Speelperiode : februari – maart 2027

Duurtijd : 55 minuten

Leeftijd : 16+

Voor de schoolvoorstellingen is er een lesmap aanwezig en doet Romy graag een nabespreking met de leerlingen.

De Jaren

Volle zalen en lovende recensies voor de eerste tournee van ‘De Jaren’, waarin rasactrices Els Dottermans en Viviane De Muynck voor het eerst in 40 jaar samen op de planken staan. 

In het onder superlatieven bedolven boek ‘De Jaren’ (2008) van Nobelprijswinnares Annie Ernaux overschouwt de schrijfster haar leven tussen 1941 en 2006.

Geschetst tegen het canvas van een veranderende tijdsgeest, levert dat niet alleen een indrukwekkend vrouwenportret op maar ook een uitermate herkenbaar beeld van de naoorlogse westerse geschiedenis.

“Regisseur Piet Arfeuille en zijn vitale koor gebruiken het multiperspectief van het theater om Ernaux’ tijdsbeeld nog extra te verdiepen. De voorstelling maakt de kracht voelbaar om boven je eigen ervaring uit te stijgen.”  (Wouter Hillaert – De Standaard).

Naast Dottermans en De Muynck spelen de jonge Kiana Porte en Carine van Bruggen.

“De geschiedenis stroomt door deze vier vrouwenlichamen; de actrices doen de tekst fonkelen” (Natalie Gielen – etcetera).

Voor de muziek tekent aanstormend talent Hendrik Lasure, die vlot schakelt tussen moderne jazz, alternatieve popmuziek en in 2022 verraste met zijn Nederlandstalige plaat ‘Het wiel’.

Speelperiode seizoen 26-27 : november – december 2026 & januari 2027

Ik noem jou

IK NOEM JOU is een sterke vertelling van de geschiedenis van de twintigste eeuw, Marit Stocker en Hartenspelers uit Marokko, Iran, Turkije en Armenië spelen.

Een verhaal over hoe ongewild geschiedenis ons vormt en dat we daarom de geschiedenis nooit mogen vergeten.

Sofie Decleir en de Hartenspelers gaan samen de dialoog aan en spelen IK NOEM JOU waarbij ze elkaars geschiedenis beschrijven en ontdekken dat er in alle verschillen veel raakpunten zijn.

Vertrekpunt van deze voorstelling is de eigen geschiedenis van theatermaker Marit Stocker en het leven van haar Joodse voorouders, de familie Israëls, waaronder de schilders Jozef en Isaac Israëls. Haar overgrootmoeder, Henriette Israëls vluchtte tijdens de tweede wereldoorlog naar Zwitserland en stichtte daar een nieuw gezin. Bij terugkomst in Amsterdam was haar hele familie gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen zonder enige kans op overleven. Het schuldgevoel dat deze vrouw met zich meedroeg weegt generaties later nog steeds door.

Marit Stocker kijkt in IK NOEM JOU dit trauma recht in de ogen en schrijft aan de hand van haar familiegeschiedenis een verhaal waarin discriminatie, rascime en rassenhaat – meer dan termen – hartverscheurend zijn en mensen tekenen voor de rest van hun leven.

Vanuit haar geschiedenis reflecteert Marit Stocker naar de Hartenspelers van HETGEVOLG, mensen van over de hele wereld die elk hun verhaal meedragen en laten zien hoe geschiedenis dikwijls ongewild hun levensloop heeft bepaald. Hoe ze omgaan met die geschiedenis en wat hen kwetsbaar en weerbaar maakt. In IK NOEM JOU beschrijft Marit Stocker een nieuw gevoel van verbinding van haar leven met het verloop van de geschiedenis.

Zelden zal een verhaal ervoor zorgen dat het landschap waarin het zich afspeelt en de mensen die er in wonen, zo verankerd raken in de harten van het publiek als dat bij IK NOEM JOU.

HETGEVOLG laat verschillende stemmen en visies aan het woord, we zijn een plek waarin alle stemmen veilig aan bod moeten komen. Zo stellen we ons kwetsbaar op.

Dat is HETGEVOLG.

Speelperiode : oktober – november 2026

Ook als schoolvoorstelling 3de graad

Wit is altijd schoon

Isabelle Van Hecke (gekend van: Nonkels, De ideale wereld, Albatros…) gaat samen met
regisseur Stefan Perceval aan de slag met een beklijvende tekst over afscheid en ontdekken, over samen en alleen.


Een opgewekte roman over rouw, afkomst en taal. Kan dat wel? Wie de roman Wit is altijd
schoon van Leo Pleysier heeft gelezen, kent het antwoord. In een buitengewone heldere en lichtvoetige taal beschrijft Pleysier de complexe gevoelens van een zoon voor zijn overleden moeder, die hem heel lang bedolven heeft onder haar gepraat. Het levert een warm en liefdevol portret op van de moeder.

Allee, vooruit.
Pakt die lakens van grotemoe dan maar als ge dat liever ziet.
En als mijn grijs kleed daar beter bij past.
Ik vind dat feitelijk zelf ook vele schoonder: wit.
Gewoon wit.
Dat past vele beter bij mijn kleed.
Ge hebt er geen gedacht van waar dat die begrafenisondernemers tegenwoordig mee
afkomen mee al dat purper en mee die synthetische rommel.
Zegt straks maar tegen den Dest dat ik dat purper gedoe niet meer op mijn lijf wil hebben.
Dat ‘m zijn lijkwade maar terug mee naar huis pakt want dat ik veel liever opgebaard lig in
mijn eigen lakens.
Ge hadt groot gelijk. Ik zie het nu zelf ook.
Het is beter dat ge dat veranderd hebt.
Van purper naar wit.

Met de steun van de Vlaamse gemeenschap

Speelperiode seizoen 26-27 : 26 okt tem 29 nov 2026

Ik dacht dat jij

Topacteur Stefaan Degand (gekend van: Maestro Degand, De slimste mens ter wereld, De ronde, …) geeft een eigen stem aan een man die op zoek wil gaan naar zijn dochter, die hij vanaf haar zevende niet meer heeft gezien, en met machteloze macht probeert zijn vrouw lief te hebben. Hij lijkt zichzelf ervan te willen overtuigen dat hij met reden woedend en jaloers kan worden, en dat terwijl hij haar regelmatig toevertrouwt zoveel van haar te houden. En ze kunnen toch lachen samen? Dan is alles toch goed?

Zo mooi als de liefde begon, zo sijpelen de dreiging en beklemming meer en meer door in dit juweel van een verhaal, dat vol vaart op een onontkoombaar maar onverwacht einde afkoerst.

Een brandend actueel stuk dat de subtiele mechanismen van gaslighting en partnergeweld blootlegt door in het hoofd van de manipulator mee te kijken.

Bij dit stuk hoort een tweede luik: een getuigenis van ervaringsdeskundige en Hartenspeler Melissa die eerlijk vertelt wat gaslighting en partnergeweld met je doen en waarom het zo moeilijk is om uit zo’n relatie te stappen. De getuigenis is voor of na de voorstelling aan audiozuilen in de hal van het theater te beluisteren, of thuis via de QR- code of op de website van HETGEVOLG (https://hetgevolg.be/hartenproductie/ik-dacht-dat-jij/ ).

IK DACHT DAT JIJ – naar het boek van Joke van Leeuwen uitgegeven door Em. Querido’s Uitgeverij

Speelperiode seizoen 26-27 : jan-febr 2027

Tot de dood ons scheidt

Er is niets dat harder bij het leven hoort dan de dood. Vroeg of laat komen we allemaal te gaan. En als we gaan, komen onze dierbaren bij elkaar om afscheid te nemen, om verdriet en gemis te delen. De dood brengt mensen bij elkaar. Zo ook in TOT DE DOOD ONS SCHEIDT.

Na de plotselinge dood van de oudste broer, Rudy, komt de familie bij elkaar om rond het lichaam te rouwen en de begrafenis voor te bereiden.

Dat de familie elkaar al erg lang niet gezien heeft, dat oude vetes nooit zijn bijgelegd, dat er al jaren niet wordt gesproken met elkaar… dat wordt ineens allemaal vergeten. Want een bloedband is iets bijzonders en vooral, bloed kruipt waar het niet gaan kan. Toch?

Na het succes van POUPEHAN produceert Het Laatste Bedrijf een nieuwe voorstelling met De Mannschaft. TOT DE DOOD ONS SCHEIDT is een tragikomische voorstelling over het leven zoals we dat allemaal kennen, over familie, over messen in ruggen, over vergeten en vergeven, over verdriet, over dromen, over schijnheiligheid, over broers en zussen, over de kleine en de grote dingen in het leven, over oude koeien, over de dingen die gaan komen, maar vooral over de dingen die komen te gaan.

Met TOT DE DOOD ONS SCHEIDT wordt de lijn van POUPEHAN doorgetrokken. Heerlijke humor in een frisse enscenering en een wervelende tekst, gespeeld door toppers.

Duurtijd: 75′