Jordy

JORDY is een doodnormale, zeer getalenteerde, intelligente jongeman. Maar toch anders dan de meesten. Jordy is een instellingenkind. De rechter vond dat zijn ouders niet voor hem konden zorgen: van instelling, naar pleeggezin, naar instelling dus… 

Jordy ontvlucht zijn leven ‘daar’, zet zich letterlijk aan de rand, waar hij blijkbaar thuishoort en bekijkt vandaar de wereld waarin wij leven. In de hoop zo te kunnen begrijpen hoe de dingen in elkaar zitten. 

Jordy zijn blik op de wereld wordt verstoord door Sophie-Charlotte, een weggelopentienergriet van rijke komaf die het thuis niet meer kon uithouden. 

Waar Jordy niks heeft, heeft Sophie-Charlotte van alles te veel: twee moeders en vaders, twee huizen, zelfs twee namen. 

Met JORDY onderzoekt De Mannschaft de sociale ongelijkheid in deze wereld. Niet iedereen vertrekt gelijk aan de streep. Erven kinderen de kansen van hun ouders? 

Alabama

Birmingham, Alabama. In een theatervoorstelling die video en tekst combineert, gaat Fien Leysen op zoek naar mensen en plekken van meer dan 40 jaar geleden. In 1978 vertrekt haar vader, wijlen VRT-reporter Kris Leysen, met een cameraploeg naar de Verenigde Staten. Voor de openbare omroep interviewt hij er Europese jongeren die daar een jaar lang les zullen volgen. Hij komt terug met beelden, maar ook met verhalen die niemand registreerde. Op zijn eerste avond in Birmingham, werd hij plots gebombardeerd tot “deputy sheriff”. Een idee van de lokale sheriff, opdat de mensen in de stad hem zouden vertrouwen en met hem zouden willen spreken. Fien wil de studenten van toen terugvinden en de stad en de mensen weer opzoeken. In de hoop het oude verhaal te kunnen bevestigen, en nieuwe verhalen te vinden. Hoe is de plek veranderd in de voorbije 40 jaar? En wat zal er nog veranderen in de toekomst? Waar zijn de studenten van toen intussen terechtgekomen? Wat hoopten zij te vinden in Alabama, en hoe kwamen ze terug? Een vraag naar vroeger en nu, naar onderwijs, naar samenleving, naar tijd, en naar hoe je sheriff kan worden in een ander land.

Ik noem jou

IK NOEM JOU is een sterke vertelling van de geschiedenis van de twintigste eeuw, Sofie Decleir en Hartenspelers uit Marokko, Iran, Turkije en Armenië spelen. Een verhaal over hoe ongewild geschiedenis ons vormt en dat we daarom de geschiedenis nooit mogen vergeten. Sofie Decleir en de Hartenspelers gaan samen de dialoog aan en spelen IK NOEM JOU waarbij ze elkaars geschiedenis beschrijven en ontdekken dat er in alle verschillen veel raakpunten zijn. Vertrekpunt van deze voorstelling is de eigen geschiedenis van theatermaker Marit Stocker en het leven van haar Joodse voorouders, de familie Israëls, waaronder de schilders Jozef en Isaac Israëls. Haar overgrootmoeder, Henriette Israëls vluchtte tijdens de tweede wereldoorlog naar Zwitserland en stichtte daar een nieuw gezin. Bij terugkomst in Amsterdam was haar hele familie gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen zonder enige kans op overleven. Het schuldgevoel dat deze vrouw met zich meedroeg weegt generaties later nog steeds door. Marit Stocker kijkt in IK NOEM JOU dit trauma recht in de ogen en schrijft aan de hand van haar familiegeschiedenis een verhaal waarin discriminatie, rascime en rassenhaat – meer dan termen – hartverscheurend zijn en mensen tekenen voor de rest van hun leven. Vanuit haar geschiedenis reflecteert Marit Stocker naar de Hartenspelers van HETGEVOLG, mensen van over de hele wereld die elk hun verhaal meedragen en laten zien hoe geschiedenis dikwijls ongewild hun levensloop heeft bepaald. Hoe ze omgaan met die geschiedenis en wat hen kwetsbaar en weerbaar maakt. In IK NOEM JOU beschrijft Marit Stocker een nieuw gevoel van verbinding van haar leven met het verloop van de geschiedenis. Zelden zal een verhaal ervoor zorgen dat het landschap waarin het zich afspeelt en de mensen die er in wonen, zo verankerd raken in de harten van het publiek als dat bij IK NOEM JOU HETGEVOLG laat verschillende stemmen en visies aan het woord, we zijn een plek waarin alle stemmen veilig aan bod moeten komen. Zo stellen we ons kwetsbaar op. Dat is HETGEVOLG.

Donja Hota

Voor Donja Hota nodigt Enkidu verschillende artiesten uit: Betina Abi Habib, Leila Anderson, Ana Vilela Da Costa, Yasmine Deroui, Line Mertens, Arzu Saglam, Alma Saray en Nadia Lauro. Ze verzamelen rond de erfenis van de feministische schrijver Nawal El Saadawi en nemen samen een collectieve identiteit aan, die van de figuur Donja Hota.

Als Donja Hota denken ze na over een dissident leven: zich storten op de mogelijkheid tot koppig idealisme zich klaarmaken om te strijden voor genot
het systeem van wortels versterken

hun surreële gereedschap bestuderen
strengen vrijheid losmaken uit het archief van hun lijf fundamentele maatschappelijke illusies verscheuren en een ontplooiend terrein voortbrengen

Donja Hota’s naam weerspiegelt die van Don Quichote. Ze worden verkeerdelijk gezien als helden en dwazen. Maar Donja Hota strijdt niet tegen windmolens. Ze deelt een leven en manieren waarop het geleefd kan worden.

Graal CORPS

Twee Vlaamse topensembles en twee topsolisten uit de hedendaagse muziekscène brengen de twee meest spectaculaire concerti voor ensemble en respectievelijk viool en piano van de laatste decennia. Met de titel ‘Graal théâtre’ verwijst Kaija Saariaho (1952-2023) in haar concerto onverbloemd naar de legende van koning Arthur, Merlijn en de ridders van de Ronde Tafel. Ook in metaforische zin was ze geïnspireerd door de zoektocht naar de heilige Graal. Het gelijknamige boek van Jacques Roubaud zette haar ertoe aan iets te doen wat haar lange tijd onmogelijk had geleken: een vioolconcerto schrijven, een genre dat “al zoveel ontroerende en knappe meesterwerken telt”. Met haar tedere taal doet ze beide motieven alle eer aan. In ‘Corps’, concerto voor piano en ensemble van, Raphaël Cendo (°1975), wordt uitbundig geëxperimenteerd met gestiek en gebalde geluidsclusters die botsen, uit mekaar spatten en de ruimte laten exploderen: Cendo zoekt naar een verzadiging van de muzikale vorm in zijn partituur waarin de piano voorgaat in een wilde dans. De virtuositeit die Cendo eist van het instrumentale ensemble – waarin elke speler op zich een spectaculaire solopartij dient te vertolken – wedijvert met de klankenwaterval die de solopiano voortbrengt

Adagiae

Een zoektocht naar verbondenheid over generaties heen Voor zijn nieuwe choreografie ‘Adagiae’ werkt Koen De Preter samen met lokale performers van alle leeftijden. Kempense kerken en hun akoestiek en architectuur vormen het unieke decor. De Preter putte zijn inspiratie uit het boek ‘Adagia’ van de filosoof Erasmus, een boek vol spreekwoorden uit de Griekse en Romeinse oudheid die ook vandaag nog gebruikt worden en tot de verbeelding spreken. Haast je traag (festina lente) Tijd onthult alles (tempus omnia revelat) Iets uit de schaduw in het zonlicht brengen (ex umbra in solem educere) ‘Adagiae’ laat ons stilstaan bij eindigheid en eeuwigheid, verleden en toekomst. Samen met de dansers gaat de choreograaf op zoek naar verbondenheid over de generaties heen. Componist Frederik Karcher schrijft/speelt livemuziek: ambient, gitaar, beats en samples van klassieke muziek. Koen De Preter is bekend als choreograaf van ‘To Belong’ (Theater Stap), ‘Tender Men’, ‘J o u r n e y’ (met de toen 86-jarige Alphea Pouget), ‘The House That Built Us’ (UNM), ‘We dance to forget’ en ‘followfollow’ (fABULEUS). Deze voorstelling is de opvolger van ‘urBach’ van choreograaf Helder Seabra die in 2017 een groep Kempense jonge dansers liet schitteren in verschillende kerken.

Wolkendroom

IEDEREEN HEEFT FAMILIE. EEN GROTE OF KLEINE FAMILIE, EEN FAMILIE ALS EEN WARM NEST OF EEN AFWEZIGE FAMILIE, EEN FAMILIE DIE GRAAG FIETSEN OF EEN FAMILIE DIE LIEVER NIKSEN, FAMILIE DIE LUID ROEPEN OF….FAMILIE DUS. 

IN WOLKENDROOM STAAT IEDERS FAMILIE CENTRAAL EN GEEFT DE SPELERS DE MOGELIJKHEID OM LIJNEN TE TREKKEN VANUIT HOE ZIJ NU IN HET LEVEN STAAN, NAAR EEN PUNT DAT ZE WILLEN BEREIKEN EN WELKE ROL FAMILIE DAARIN HEEFT….VAN EEN KINDERWENS OVER EEN FAMILIEFEEST TOT SAMEN OP VAKANTIE GAAN. 

THEATER TARTAAR speelt een unieke rol in Brussel en de Brusselse rand / West – Brabant, als enige sociaal – artistieke theatergezelschap dat in deze regio opereert. THEATER TARTAAR zet de kunsten als motor in op ontmoeting en integratie met een bijzondere focus op maatschappelijk kwetsbare mensen. Met WOLKENDROOM creëren we een hoogwaardige kwalitatief eindproduct samen met HETGEVOLG, dat in Vlaanderen een voorbeeldfunctie is van een inclusieproject dat sterk inzet op de kwaliteit van het eindproduct. 

Steeds vertrekken we vanuit het geloof dat kunst de meest ultieme vorm van inclusiviteit is. Maatschappelijk kwetsbare doelgroepen een stem geven, co-auteurschap aan een kunstwerk genereert niet alleen voldoening maar ook waardering waardoor ze zelfwaarde en een positief zelfbeeld vormen het fundament van waaruit mensen voldoende kracht putten om de stap te zetten naar de samenleving. 

Het concept is eenvoudig: De mens staat centraal. Niet de leeftijd, niet de beperking, niet de mislukking. Sterker nog: de leeftijd, de beperking, de mislukking zijn net de kracht om een nieuwe dynamiek teweeg te brengen.

ZUSJE!

Peter De Graef gaat een stuk schrijven. Een stuk dat hilarisch en beklijvend zal zijn.

ZUSJE! zal gaan over verlies. En over de onbehouwenheid van het bestaan. Over hoe moeilijk dat kan zijn, het leven. En over hoe hard ge soms moet lachen als ge ineens ziet dat het in wezen nergens over gaat. Dat ge alleen maar moet ademen om gelukkig te zijn, op tijd een boterham eten en al uw plannen en ambities domweg afwerken met de achteloosheid waarmee een kaartjesknipper zijn trein afwerkt.

Dit mag je dus verwachten. Of toch niet helemaal. Want Peter De Graef en Mieke Laureys, kersvers artistiek leidster van muziektheater Johnny MUS (voorheen De kolonie), maakten nog nooit iets samen, maar ze kennen mekaar al een hele tijd.

En dan praten ze daarover. Over “verlies” in het leven. En over hoe anderen daarop reageren. Of net niet. En hoe wij, mensen, met de beste bedoelingen daardoor elkaars leven soms onmogelijk maken.

Stan Nieuwenhuis, beloftevolle componist en muzikant, is er ook graag bij. En dat mag!

Als allround muzikant beheerst hij de cornet, bugel, trompet, keys, melodica, piano, gitaar en basgitaar.

Stan observeert de wereld waarin we leven en dat inspireert hem om zijn eigen muzikale taal te ontwikkelen.

Zijn interesses gaan van pop tot brassband, van klassieke tot elektronische muziek. Een frisse wind die de tekst van De Graef uitdaagt en optilt.

Muziektheater om in tijden van crisis te beseffen waar het in het leven daadwerkelijk om gaat.

Ertussen

‘All things go, all things go’ 

druk in de weer met stoepkrijt 

een hand die je wegtrekt 

een blauwtje lopen 

het geluid van voeten op een grindpad 

liften naar zuid-frankrijk 

kerst met de familie  

grote kinderen grote zorgen 

of hoe zeggen ze dat 

een potje eten van je moeder 

belastingen betalen 

een mislukte impulsaankoop 

een potje eten naar je moeder 

de geur van een mortuarium 

alleen overblijven 

Where the time goes is het tweede deel van een trilogie* waarin Elena bekijkt door welke handen een mensenleven gaat. In deze voorstelling verandert haar vertellende stem van vorm. Bijgestaan door een groep muzikanten en een beeldend kunstenaar geeft ze een theatraal concert. Samen bezingen en bedwingen ze dat stukje tussen geboorte en dood. Het leven in zijn puurste vorm; bruut, rauw, schoon.  

De trilogie bestaat uit geboorte – leven – dood. Je hoeft de eerste voorstelling Begin niet gezien te hebben. 

Weg van India

In Weg van India nemen Visjal Auwerx en Joke Emmers je mee in een muzikale vertelling. Hij is geboren in India, zij in België. Hij is weg van haar, zij van hem. Ze plannen samen op weg te gaan naar dat wonderlijke land, zal dit invloed hebben op wie zij zijn? Bepaalt je omgeving of een grote gebeurtenis mee je identiteit? 

Woord en muziek omhelzen elkaar op deze muzikale reis en brengen zo verhalen, zowel uit India als eigen hersenspinsels, tot leven. Laat je beroeren, lach en ga met een resem personages op pad door de gonzende straten van India. Misschien kom je jezelf er ook tegen. 

Vergeet de Taj Mahal of Bollywood, waar de Lonely planet stopt gaan zij verder. Drijf in intieme setting mee op de magische klanken van de sitar en dompel je onder in de Indiase cultuur. Wie weet ben jij aan het eind ook helemaal weg van India.