Dies Irae

Dies Irae dient als muzikaal antwoord op de klimaatverandering, met de middeleeuwse klaagzang van de ‘Dag van de Toorn’ (Dag des Oordeels) uit de Requiemmis. Zoals de titel doet vermoeden dat het stuk geen vrolijke gevoelens overbrengt. In Galina Ustvolskaya’s compositie Dies Irae uit de jaren zeventig acht contrabassen en een piano, samen met een kistvormig houten kist, dienen als onheilspellende symbolen van onheil. De oorlog barst los op de reis naar de Dag des Oordeels. Heinrich Bibers Battalia uit 1673: Bibers muziek valt uiteen in pijnlijke dissonanten en chaotische kreten, entropie afbeelden als een teken van een naderende apocalyps. Temidden van deze strijd, de bewegingen van George Crumb’s Black Engelen ontvouwen zich, een reactie op de oorlog in Vietnam, alsof ze op elkaar lijken muziek voor een horrorfilm. De Crucifixus van Antonio Lotti dan komt naar voren als een stem uit een andere wereld. Dit stukje theater zonder plot is ontworpen als een aanval op de zintuigen, compleet met waarschuwingssirenes en trombones. De conclusie kenmerkt het tikken van een tijdbom, een aangrijpende herinnering aan de precaire aard van ons bestaan.

Dreammusic

De betoverende drones van Anna Thorvaldsdottir bevatten krachtige emotionele ladingen, laverend tussen ontzetting en ontzag. De lage instrumenten in haar vierluik In The Light Of Air creëren een indrukwekkend oceaan van geluid waarop de muzikale poëzie, opgedragen aan het licht, wordt gedicht. De vier delen – Luminance, Serenity, Existence en Remembrance – worden verbonden door korte overgangen en vormen zo een dromerige eenheid. Een aangepast lichtconcept versterkt de unieke atmosfeer.

Met mysterieus gefluister levert de Vlaams componiste Maya Verlaak een bijdrage tot het nieuwe oeuvre voor ensemble en electronics. In Whispers bepaalt de menselijke stem de evolutie van de klankkleuren en harmonieën die in het ensemblespel geboren worden.

Ook Dreammusic van Lera Auerbach brengt de luisteraar in een droomachtige trance. Haar muziek – dramatisch, communicatief en rijk aan broeiende intensiteit en poëtische expressie – spreekt met een bijzondere stem die voortbouwt op de taal van modernisten als Sjostakovitsj en Alfred Schnittke. HERMESensemble wordt geleid door Koen Kessels in een unieke dialoog met cellovirtuoze Maya Fridmann.

De Intrede

Verbinding. Het is waarom we dit project maken, het is waarover dit project gaat. Meer dan ooit zweven we tussen individualisering & globalisering. Lang was de kerk een houvast, zeker in ‘de diepe Vlaanders’, maar ook dat heilig huisje is stilaan gesneuveld. Velen zoeken steeds wanhopiger naar zingeving & sociale structuren waar ze (h)erkenning kunnen in vinden.

In De Intrede krijgt een individualistische gemeenschap het bericht dat ‘de verlosser’ komt. Die gepast ontvangen, wordt een collectief doel. Van solitair naar solidair. Maar hoe lang duurt het voordat eigen gewin en toe-eigening weer de kop opsteken?

De Intrede is een sectoroverschrijdend sociaal-artistiek project tussen De Schaduw, De Spil, STAP, Groep Gidts & Watermusic. Met een diversiteit aan participanten onderzoeken we wat ons écht verbindt. Dit onderzoek, waarvan elk traject (beweging, muziek, tekst, vorm …) met de participanten tot stand is gekomen, mondt uit in 12 locatievoorstellingen & een podcast over het maakproces.

Swiping Right

Kan (online) daten een middel zijn tegen politieke polarisatie? In Swiping Right onderzoekt Sophie Anna Veelenturf wat er gebeurt wanneer politieke tegenpolen elkaar romantisch ontmoeten. Wat doet ideologie met onze datingwereld, verlangens en relaties? Gebaseerd op haar eigen ervaringen – waarin dates met rechtsconservatieve mannen keer op keer spaak liepen – vertaalt Sophie Anna, een zelfverklaard “links meisje”, haar persoonlijke zoektocht naar het podium.

Met humor en scherpe dialogen brengt ze theatrale re-enactments van interviews die ze wereldwijd voerde: met haar dates, maar ook met o.a. politiek gemengde koppels en academici. Het resultaat is een spannende ontmoeting tussen ideologie en intimiteit, waarin Sophie Anna flirt met standup en documentair theater. Op nietsontziende, maar kwetsbare wijze verkent ze de grenzen tussen liefde en politiek. Zo houdt ze het publiek een spiegel voor en stelt ze de prangende vraag: kunnen tegenpolen elkaar écht aantrekken? 

Deze eerste creatie bij BERLIN bouwt voort op haar veelgeprezen masterproef Linkse Gaatjes. Na onderzoek in België en Nederland breidt ze haar actieterrein uit naar o.a. het Verenigd Koninkrijk. 

The Sinking of the Titanic

Een nieuwe enscenering van Gavin Bryars’ baanbrekende werk The Sinking of the Titanic, opnieuw vormgegeven voor live-ensemble, videoprojectie en ruimtelijk geluid. Deze voorstelling van 60 minuten dompelt het publiek onder in een huiveringwekkende meditatie over verlies, uithoudingsvermogen en herinnering – waar geluid en beeld oplossen in de diepte.

Uitgevoerd zonder dirigent bewegen de musici van HERMESensemble zich binnen de visuele wereld van het stuk, in een enscenering door Lise Bruyneel, terwijl ze geleidelijk zowel klankmatig als scenografisch worden ondergedompeld. Het resultaat is een levend requiem—een elegie die historische tragedie transformeert tot poëtische resonantie.

The Forest School

ANDERS KIJKEN MAAKT HET VERSCHIL

In 1926 richt de Russische psychiater Groenja Soechareva in het geheim The Forest School op – een afgelegen plek waar elf neurodivergente kinderen vrij mogen leven. Ze beschrijft hen niet als ‘gestoord’, maar als begaafd, en introduceert de term “autismus” jaren voor Kanner en Asperger dat doen. Haar werk wordt gecensureerd. Zijzelf verdwijnt in de goelag. Haar naam raakt uitgewist.

Honderd jaar later brengt een regisseur, net gediagnosticeerd met autisme, een aantal neurodivergente spelers samen. Hij wil Groenja’s project opnieuw tot leven wekken. Wie waren die kinderen? Wat als hun toekomst wél ruimte had gekregen?
Samen onderzoeken ze de grote vragen: Wie bepaalt de norm? Wat gebeurt er als labels verdwijnen? En zal de wereld de idealen van The Forest School nu wel omarmen?

Een inclusieve co-creatie van en met Evelien Bosmans, Thomas Janssens, Eli Luyten, Ann Omloop, Lucas Smets, Britta Tegenbosch, Dante Van Den Broeck, Kato Van Dyck, Heidi Van Immerseel, Oscar Van Rompay, Hade Vlieghe en Tanya Zabarylo. Samen vormen zij een uniek ensemble dat het publiek uitnodigt om anders te kijken naar verschil en ruimte te maken voor iedereen.

Badaboem

Badaboem is een swingende theatervoorstelling voor iedereen vanaf 6 tot 106, het ultieme muzikale familiespektakel, of de meest (inter)actieve schoolvoorstelling.
Na de succesproducties Niets (Ben X) en Neeland is dit de nieuwste jeugdvoorstelling geschreven en geregisseerd door Nic Balthazar, die zelf ook een drummer is. Vandaar het thema: de liefde en de liefde voor muziek, slagwerk in het bijzonder.

Het is de ultieme familievoorstelling. Want jongeren houden van drums. Maar hun vaders en moeders ook. Een wervelend videospektakel ondersteunt een show waarin ook het publiek slagwerker wordt. 

ICE

De beschouwing van levenloze voorwerpen die bewegen of bewogen in de ruimte, is steeds een grote inspiratie geweest doorheen Bahar’s carrière. Tijd geeft een menselijk karakter aan eender welk object in beweging. Wij, als toeschouwer, beginnen onze intenties en verlangens te projecteren op de levenloze objecten door die manier waarop ze bewogen worden.

In Ice zou ze graag werken met touwen en stoffen. De reden waarom ze ervoor opteert om met deze twee materialen te werken is dat zij zeer goed functioneren op zichzelf en in relatie tot elkaar. Ze kunnen prachtige architectuur creëren aan de hand van simpele knopen en plaatsing. Een andere reden is dat ze gemakkelijk transporteerbaar zijn en dat ze met een simpele structuur enorme sculpturen kunnen creëren in eender welke ruimte.

In Ice zou ze graag bestuderen welke choreografie zou kunnen ontstaan uit deze elementen. Met “choreografie” bedoelt ze de compositie van de intenties en verlangens van het levenloze en de performers op het podium. Het touw en de stof zouden niet enkel de objecten zijn die gemanipuleerd worden of de scenografie uitmaken die het lichaam van de performer omringt, maar ze zouden ook de metafoor vormen van zijn/haar onderbewustzijn.

Ice is een hybride vorm tussen dans, theater, architectuur en beeldende kunst, ontworpen voor iedereen om zijn eigen verhaal te vinden en te navigeren door tijd, ruimte en zichzelf. Deze tweekoppige solo is een hymne aan onze menselijke conditie door de performer alleen voor een uitgestrekte en complexe wereld te plaatsen.

De Knikkers van Qadir

Knikkeren is in Afghanistan een nationale sport. Acht knikkers vormen het enige speelgoed dat Qadir ooit gezien heeft. Zij zijn uiteindelijk ook het enige dat hij in de locker voor ‘waardeloze spullen’ kan steken, als hij na een lange tocht in een Belgisch vluchtelingenkamp arriveert. Zij krijgen voor hem in de loop van het verhaal telkens opnieuw een andere, geslaagde betekenis.

Bovenstaande is te lezen in het nog te verschijnen boek van Leo Bormans en Qader Nabery, een Afghaanse vluchteling, die elkaar toavallig ontmoeten en samen een koffie drinken. Bormans volgt van op afstand de procedureslag die er vier jaar lang wordt geleverd en wanneer het gezin uiteindelijk erkenning krijgt, voelt hij het diep-emotioneel verhaal dat onder de feiten schuilt.

Wie is deze vluchteling eigenlijk?
Hoe zag zijn leven er precies uit?
Waarom heeft hij zijn land verlaten?
Hoe voelt hij zich daarbij?

In een intensief en emotioneel schrijfproces vinden schrijver en vluchteling elkaar. “Alsof twee bliksemschichten elkaar troffen”, zegt Qadir hierover. Een Afghaans spreekwoord zegt dat er op dat moment een diamant ontstaat. En dat is het dan ook geworden: een ruwe diamant, een levensverhaal dat niemand onberoerd laat.

God99

In een Europese samenleving die opgebouwd is als een puzzel van culturen, blijft het nog steeds een uitdaging om de Arabische/Midden-Oosterse en Europese sociale groepen dichter naar elkaar toe te brengen, zelfs wanneer ze dezelfde omgeving delen. Al geruime tijd ontmoeten deze werelden elkaar hoofdzakelijk via berichtgeving in de media. Dit heeft de stereotypes en vereenvoudigde ideeën die deze werelden hebben over elkaars realiteit enkel aangescherpt. Het heeft identiteiten die in werkelijkheid veranderlijk zijn, gekristaliseerd.

Maar wie is de Arabier/Midden-Oosterse mens, wie is de Europeaan? Waar horen de migranten die zich thuis voelen in beide werelden of thuishoren in geen van hen? Wat voor soort identiteit hebben zij? Wat kunnen we eigenlijk echt weten over de andere en onszelf? Worden we niet allemaal continu gevormd en getransformeerd door het licht absurde avontuur dat we het leven noemen? Kunnen we de clichés en beelden waarin we vastzitten, openbreken en elkaar waarderen als fluïde hybride wezens, lappendekens en levenservaringen? Kan theater – als een plek van ontmoeting met anderen – een instrument zijn dat ons dichter bij elkaar brengt ondanks onze verschillen? Deze actuele vragen vormen het hart van Enkidu Khaleds werk. Auteur Hassan Blassims oeuvre, en specifiek zijn boek God 99, behandelt dezelfde vragen.

Enkidu Khaled is de eerste theaterregisseur die Hassan Blassims roman God 99 naar het toneel brengt. Het hoofdpersonage en de verteller van God 99 is Hassan Owl, een Irakees die in Finland aankomt als schrijver en vluchteling.

De performance vertrekt vanuit een schijnbaar conventionele interviewsituatie. Blassim zal op het podium staan en een personage spelen dat dicht bij zijn echte zelf maar ook de verteller van God 99 weerspiegelt. Hij zal geinterviewd worden over zijn artikels en de collectie van portretten in God 99 door twee bijkomende performers, Joachim Robbrecht en Nele Vereecken. Deze twee performers zullen ook personages spelen. Robbrecht vertolkt een schriijver die vluchtelingenverhalen verzamelt en neerschrijft. Vereecken speelt een journaliste die zich toelegt op het schrijven over migratiekwesties en -beleid in West-Europa. Van tijd tot tijd zullen deze twee personages worden uit Blassims boek God 99 en geïnterviewd worden door de verteller. Op deze manier zal de performance zich ontplooien in een reeks van interviews waar alle drie de performers schakelen tussen de posities van interviewer en geïnterviewde.