David of hoe we ons bedacht hebben

Hoe blijf je overeind in het volwassen leven zonder je op je vijftigste een kogel door je kop te jagen? Dat was het uitgangspunt van de speech This is water van de Amerikaanse schrijver David Foster Wallace. Wallace las de tekst in 2005 op de diploma-uitreiking van een prestigieuze hogeschool. Drie jaar later hing hij zich met een tuinslang op in zijn garage. Hij werd 46 jaar.

Drie gezelschappen maken evenveel voorstellingen over de persoon en het werk van David Foster Wallace. Vertrekpunt zijn de biografie van de auteur, zijn verslaving, genialiteit, onzekerheid, depressie en hyperbewustzijn. Het eerste luik, DAVID of hoe we ons bedacht hebben zoekt uit hoe je een betekenisvol leven leidt, een leven dat samenhangt met anderen en met de wereld, zodat je minstens de vijftig haalt zonder een kogel door je kop te jagen.

The Third Room

Een standbeeld wordt omvergehaald in het centrum van de stad.

Het touw vraagt zich af of het die tegenovergestelde krachten wel aankan.

Het standbeeld is benieuwd wat het vanuit deze nieuwe positie zal zien.

Wie trekt hoopt dat deze handeling de loop van de geschiedenis verandert.

The Third Room is een performance van Liza Baliasnaja, Christine De Smedt en Theo Livesey.   Ze vertrekken vanuit het begrip Low Intensity Violence, dat ze vanuit verschillende perspectieven benaderen. 

The Third Room wil kijken naar hoe onzichtbaar, structureel, systemisch geweld een voorwaarde kan zijn voor het plaatsvinden van zichtbaar geweld. De performance onderzoekt hoe Low Intensity Violence doorheen onze dagelijkse ervaringen loopt en geproduceerd wordt.

Wie en wat heeft de macht om iets gewelddadig te noemen? Waarom, en op welk punt wordt iets erkend als gewelddadig? Kan verandering in het discours rond geweld ons helpen bij het tot stand brengen van sociale en politieke veranderingen die vandaag nodig zijn? The Third Room beschouwt geweld als een kracht inherent aan het leven en probeert het te benaderen voorbij de dichotomieën van passiviteit en activiteit, van plegen en ontvangen.

The Third Room brengt mensen samen in de vorm van een conferentie. Fictie en storytelling zijn manieren om geweld aan te pakken zonder erover te praten. Met taal in al zijn vormen, via het lichaam, de geschreven tekst en wat gezegd wordt, wil dit werk ruimte creëren om met elkaar na te denken en om ons te verbeelden hoe onze relatie met het geweld in en rondom ons kan evolueren.

Chaos

Het mysterie van de kosmos houdt Thomas Ryckewaert, opgeleid als bioloog en theatermaker, al langer bezig. In 2019 stond hij met Move 37 nog op het podium naast oerknalspecialist Thomas Hertog. Ook in zijn nieuwe creatie Chaos laat Ryckewaert zich inspireren door de wetenschap – al heeft deze fascinatie gaandeweg plaatsgemaakt voor rouw en verdriet in het licht van de catastrofes die onze planeet en de mensheid bedreigen. Meer dan ooit verdwijnen de grenzen tussen het intieme en het globale, tussen onze binnen- en buitenwereld, tussen de realiteit en de waanzin van fictie. Dat wist sciencefictionschrijver J.G. Ballard in de sixties al. Ryckewaert neemt het publiek mee op een bloedstollende trip langs de highway van ons hedendaagse bewustzijn, waar het persoonlijke en planetaire samenvloeien. Kan je tegelijk rouwen om een geliefde én om het einde van de wereld?

About Elly

“I believe that the similarities among the human beings on this earth and its various lands, and among its cultures and its faiths, far outweigh their differences.” (Asghar Farhadi) Na de voorstelling A Separation (2020) duikt tg STAN opnieuw in het oeuvre van de Iraanse filmmaker Asghar Farhadi, ditmaal met zijn volgens cinefielen beste film: About Elly. Met een groep van elf toneelspelers, waarin verschillende generaties en afkomsten vertegenwoordigd zijn – Iraaks, Iraans, Nederlands, Belgisch, Afghaans – creëert tg STAN in het voorjaar van 2023 deze voorstelling over twijfel, over vriendschap, eer en verraad. Het verhaal speelt zich af aan de Kaspische Zee, waar een groep vrienden met hun kinderen een weekend doorbrengt. Elly, de kleuterjuf van het kind van Sepideh, is mee als gast. Ahmad, pas gescheiden, is net een paar dagen terug uit Duitsland. Sepideh probeert hen te koppelen. Er heerst een uitgelaten sfeer. Er wordt gediscussieerd, gegeten, gezongen, gedanst. Als Elly plotseling verdwijnt, draait de stemming om en worden we getuige van een uitputtende zoektocht waarin een kluwen ontstaat van leugens en halve waarheden. En dan daagt plotseling Elly’s verloofde op… We zien een groep mensen worstelen met hun moraal. Het onbekommerde maakt plaats voor drama. De solidariteit brokkelt af en ieders individuele belangen treden op de voorgrond. Durft een individu verraad te plegen tegenover een ander als zij zo de groep in bescherming kan nemen? Welke waarheid is waar en voor wie? En is de waarheid wel zo relevant? Of kan een leugen redding brengen?

Wie We Zijn

Een piloot. Een ruimtevaarder. Een grootvader. Een Facebookprofiel.

In ‘Wie We Zijn’ probeert Fien Leysen een antwoord te vinden op de vraag die in de titel luidt. Ze gaat op zoek naar wie ze is, in verhouding tot een ander, en tot zichzelf. Hoe veranderlijk is die identiteit, en hoe wankel soms. Wie We Zijn kijkt daarom ook naar waar we vandaan komen en waar we naartoe gaan, en hoopt via een persoonlijke zoektocht antwoord te kunnen geven op universele vragen.

Op scène worden tekst en beeld afgewisseld. Gesprekken met een ruimtevaarder en haar eigen grootvader die piloot was, vormen een kader voor de zoektocht.

De Wereld

Een man staat op van een bank in een park en trekt eropuit.
Het is het begin van een merkwaardige tocht, een reis op leven en dood, waarin bijzondere mensen samenkomen.
Er is de kleine man die bijna niemand opmerkt en de ober met excellente koffie, er is het meisje Haja dat van ver komt en haar sombere oom.
Er is ook de plastic zak in de wind, diepzeedieren, en een zon waar iedereen van heinde en ver naar komt kijken.
En er is een gebeurtenis die zo ongelooflijk is dat ze zelfs voor wie erbij was onwerkelijk lijkt.

Kontakte

Een immersieve muzikale avond over contact in de 21e eeuw: contact tussen mensen – uitvoerders en toehoorders – contact tussen mens en machine, contact tussen machines. Een parcours en een ervaring voor zowel leken als gespecialiseerde luisteraars.

HERMESensemble presenteert KONTAKTE van Karlheinz Stockhausen als uitgangspunt. KONTAKTE is een icoon van de vroege elektro-akoestische muziek, dat vijftig haar na de compositie nog steeds inspireert en verbluft. In SOLO wordt contact gemaakt met een musicus aan de andere kant van de wereld, en samen gespeeld. Onder leiding van Koen Kessels worden hedendaagse antwoorden van Daan Janssens (BE) en Daniela Fantchi (IT) op de enigma’s van Stockhausen geformuleerd.

Orpheus Instituut presenteert een interactieve themanamiddag waarin de deelnemers en toehoorders worden uitgedaagd op een speciale manier in contact te treden met klank, muziek én musici. Free your ears!

De Torens van Beirut

Nabila is vijftien als ze van het platteland naar de stad vlucht. Weg van het dorp waar haar vader landarbeider is. Ze jaagt de droom achterna van een liedje op de radio. En ze wil voor het eerst naar de zee. In Beiroet is niets wat het lijkt. Er is een muur van geluid, de lucht is er vuil en ze is er helemaal alleen.

Ze leeft tussen schoenpoetsers, kauwgomverkopers, zwerfkinderen… tot ze een vrouw tegenkomt die haar iets lijkt te willen vertellen. Er is de djinn die in haar neus is komen wonen. Er zijn de geheime wegen die ze stilaan leert kennen.

Nabila merkt dat de stad verandert: straten, gebouwen en pleinen. Alsof ze bewegen. Alsof de stukken van een puzzel verlegd worden tot ze in een ander persoon weer in mekaar passen. Dan zijn er gouden torens die uit het niets oprijzen. Niemand weet hoe ze daar komen. Niemand weet wie er komt wonen. Niemand weet nog wie beslist. De stad lijkt een stuurloos schip, een groeiend monster waarin Nabila zich staande moet houden. In het doolhof dat de stad is geworden lijkt niemand nog iemand te vinden.

Tot er iets ongelofelijks gebeurt. En alles weer opnieuw begint.

De torens van Beirut is een verhaal van onzichtbare machten en kleinen mensen die daarmee moeten leven. Het is een verhaal van verzet en een dappere zoektocht naar geluk.

Julia

“HET JONGE MEISJE VAN 70 JAAR…” 

ZE VERGEET STILAAN WANNEER HET MAANDAG OF DINSDAG IS. 
ZE KIJKT DOOR HET GEKRAKELEERDE GLAS VAN DE COMMODE IN HAAR SLAAPKAMER EN ZIET EEN MEISJE VAN 17 JAAR. 
EEN MEISJE DAT VERLIEFD IS EN WIL DANSEN DOOR HAAR DROMEN. 

Maar er zijn altijd weer die stemmen. 
In haar hoofd. 
Ze kloppen op de deur van haar hart. 
Ze willen haar dood. 
Bang is ze niet. 
Ook al lijkt ze alleen, ze voert een leger aan. 
Een leger van herinneringen, galopperend op glazen paarden in een kristallen nacht. 
Ze is klaar voor de ultieme liefde waar ze al heel haar leven op wacht. 
Ze is Julia. 
Dat denkt ze toch. 
Dat zeggen ze haar ook. 
Ze is Julia. 
Het jonge meisje van 70 jaar… 

Ik Dacht Dat Jij

HETGEVOLG in co-productie met HET LAATSTE BEDRIJF

Topacteur Stefaan Degand (gekend van: Maestro Degand, De slimste mens ter wereld, De ronde,…) geeft een eigen stem aan een man die op zoek wil gaan naar zijn dochter, die hij vanaf haar zevende niet meer heeft gezien, en met machteloze macht probeert zijn vrouw lief te hebben. Hij lijkt zichzelf ervan te willen overtuigen dat hij met reden woedend en jaloers kan worden, en dat terwijl hij haar regelmatig toevertrouwt zoveel van haar te houden. En ze kunnen toch lachen samen? Dan is alles toch goed?
Zo mooi als de liefde begon, zo sijpelen de dreiging en beklemming meer en meer door in dit juweel van een verhaal, dat vol vaart op een onontkoombaar maar onverwacht einde afkoerst.

Naar het boek van Joke van Leeuwen uitgegeven door EM. Querido’s Uitgeverij.

Met de steun van de Stad Turnhout en de Vlaamse Gemeenschap