Wit is altijd schoon
Requiem voor een babbelkous
Naar het boek van Leo Pleysier
HETGEVOLG in coproductie met Het Laatste Bedrijf
Isabelle Van Hecke (gekend van: Nonkels, De ideale wereld, Albatros…) gaat samen met regisseur Stefan Perceval aan de slag met een beklijvende tekst over afscheid en ontdekken, over samen en alleen.
Een opgewekte roman over rouw, afkomst en taal. Kan dat wel? Wie de roman Wit is altijd schoon van Leo Pleysier heeft gelezen, kent het antwoord. In een buitengewone heldere en lichtvoelige taal beschrijft Pleysier de complexe gevoelens van een zoon voor zijn overleden moeder, die hem heel lang bedolven heeft onder haar gepraat. Het levert een warm en liefdevol portret op van de moeder.
Allee, vooruit.
Pakt die lakens van grotemoe dan maar als ge dat liever ziet.
En als mijn grijs kleed daar beter bij past.
Ik vind dat feitelijk zelf ook vele schoonder: wit.
Gewoon wit.
Dat past vele beter bij mijn kleed.
Ge hebt er geen gedacht van waar dat die begrafenisondernemers tegenwoordig mee
komen mee al dat purper en mee die synthetische rommel.
Zegt straks maar tegen den Dest dat ik dat purper gedoe niet meer op mijn lijf wil hebben.
Dat ‘m zijn lijkwade maar terug mee naar huis pakt want dat ik veel liever opgebaard lig in mijn eigen lakens.
Ge hadt groot gelijk. Ik zie het nu zelf ook.
Het is beter dat ge dat veranderd hebt.
Van purper naar wit.
Met de steun van de Vlaamse gemeenschap
Loro speelt Laura
Een televisiestudio. Een presentatrice. Een liveband.
De tributeband Loro komt de Italiaanse cultfiguur Laura spelen. Maar hoe doe je dat? Spelen ze haar muziek, of ook Laura zelf? Wie is Laura? Hoe raakte ze vergeten? Wat betekent het om haar te spelen? En gebruikt Loro Laura niet om zelf successen na te jagen? In het decor van de studio ontspint zich een ontroerende zoektocht naar authenticiteit en impact in een gefabriceerde wereld.
‘Loro speelt Laura’ is een speelse theatervoorstelling, een muzikale documentaire en een spectaculair liveconcert.
Classical Queers
Een unieke performance die het verleden en het heden met elkaar verweeft.
In Classical Queers kruipt Johannes Wirix-Speetjens in de huid van iconische queer artiesten zoals Freddie Mercury, Peter Tsjaikovski en Ethel Smyth. Voor veel queer personen was kunst een toevluchtsoord—een plek waar ze zichzelf konden zijn in een wereld die hen niet altijd accepteerde.
Johannes brengt deze verborgen queer geschiedenissen tot leven en laat zien hoe queer zijn door de eeuwen heen in kunst is weerspiegeld. Tegelijk verweeft hij de levens en muziek van deze artiesten met zijn eigen zoektocht naar identiteit in de 21e eeuw.
De voorstelling werpt een nieuw licht op de muziekgeschiedenis en toont hoe deze blijft inspireren in de zoektocht naar liefde en identiteit. Veel van deze verhalen liggen verborgen in de muziek die we vandaag de dag nog steeds bewonderen, beluisteren en meezingen.
Classical Queers bouwt voort op de bekroonde Klara-podcast en het gelijknamige boek (Borgerhoff & Lamberigts).
Wij De Verdronkenen
Wij, de verdronkenen is de verpletterende roman van de Deense auteur Carsten Jensen, over de glorietijd en teloorgang van zijn geboortestad Marstal, ooit een belangrijke zeehaven en vermaard om haar schepen en haar zeevaarders.
Met deze roman als kompas en inspiratiebron, doorkruisen we tijd en ruimte. We bevaren de zeven wereldzeeën en schipperentussen mythe en werkelijkheid, tussen de liefde voor de zee en die voor de mens, tussen losgelagen zeilschepen en zinkende oorlogsbodems. We kijken door de ogen van reder Albert Madsen naar een wereld op ramkoers en herkennen daarin de onze. We vrezen Herman, de meeuwenmoordenaar, die dieper in onszelf zit dan we willen toegeven. Verrast kijken we toe als de weduwe Klara Friis in Marstal het roer overneemt, terwijl haar zoon, de jonge kapitein Friis, naakt de oorlog in gaat.
Aan boord: vier Hollandse muziektheatermakers met een arsenaal aan zelfgemaakte instrumenten, een Iraaks-Belgische danser-theatermaker, een viool spelende Albanese operazangeres, een half Chinese illustratrice met een basgitaar, een Vlaamse acteur op leeftijd met zeebenen en twee jonge honden met veel goesting, een scenograaf met een trompet, een componist met een ferme hoek af en een achtkoppig lokaal koor.
Wij, de verdronkenen is rauw, poëtisch en bezield muziektheater waarvoor WALPURGIS, BOT en Kloppend Hert de handen in elkaar slaan.
WALPURGIS is een genereus en avontuurlijk gezelschap met wortels in de opera. Het brengt beklijvend muziektheater dicht bij de mensen, in het gezelschap van acteurs, zangers en muzikanten van divers pluimage.
Grysde
“GRYSDE” wordt een verhaal over vergrijzen maar niet willen vervagen, over ergens landen maar hopelijk ook aarden, over lokalen versus aangespoelden, over lust versus last voor plaatselijke overheden, over getijden en alle uit- en instromen, alles met de nodige zorg en dus ook over de zorg, en over wie die nog wil bieden en wie die (al) wil aanvaarden…
Theatermakery Het Eenzame Westen schuimt deze keer de kust af, daar waar de vergrijzing zich het hardst laat voelen, op zoek naar persoonlijke getuigenissen rond dit universele thema. Deze vormen de basis voor een traject samen met en door lokalen en aangespoelden, grijsaards en groentjes, waaruit een immersieve installatie en een performance zullen ontstaan, om uiteindelijk uit te monden in een theatervoorstelling die zowel op locatie als in culturele centra te zien zal zijn.
Het steeds ver doorgedreven Westvlaams taalonderzoek wordt deze keer uitgebreid met Antwerpse klanken, om zo de vele pensioenmigranten aan onze grijze kust uiteraard ook een stem te geven en de inhoud te versterken. Dat alles wordt uiteraard overspoeld met genoeg humor, als zalf voor alweer een harde werkelijkheid.
Laurie & Lou
What is behind that curtain?
New York, jaren zeventig. Underground, punk en new wave, the Factory, leren jassen, heroïne, hedonisme. En: Laurie Anderson en Lou Reed. Zij een avant-gardistisch interdisciplinair genie, hij het enfant terrible van de rock-’n-roll. Zij niche, hij populair. Zij nog in leven, hij niet meer. Zij: O Superman. Hij: Walk on the Wild Side. Beiden iconisch en elk op hun eigen manier uitdagend, koppig, luid, gevoelig en mysterieus. En uiteindelijk geliefden.
Hij is Mitch Van Landeghem, zij is Carine van Bruggen. Ze werken samen, leven samen en beconcurreren elkaar. Ze zijn jaloers, geobsedeerd, halen het beste en het slechtste in elkaar naar boven. Provocatief zijn ze, en toch aardig. Ze willen mooie dingen maken én mooie dingen kapotmaken. Ze liggen wakker, geven zich over, hebben lief in een leven vol kunst en maken kunst in een leven vol zelfmythologisering. Ze zijn dus eigenlijk precies zoals Laurie en Lou.
Laurie & Lou is een duet tussen twee jonge makers en een pseudomuzikaal portret van twee iconen. Maar bovenal is het een wilde clusterfuck van die vier persoonlijkheden – een even ingebeelde als welgemeende poging om een icoon te worden en samen iconisch te zijn zonder in elkaars schaduw te staan.
Mitch Van Landeghem en Carine van Bruggen vormen samen het huidige jong collectief van DE HOE, waar ze eerder al meewerkten aan en speelden in Opening Night. Met Laurie & Lou sluiten ze hun periode bij het gezelschap af.
15 Pieces
Opening Doors startte in 2008 als Grundtvig Leerpartnerschap in het kader van het Levenslang Leren Programma van de Europese Commissie, met partners in Engeland en Malta. Deze theatergroep bestaande uit een dertigtal performers met een lichamelijke en verstandelijke beperking werkt intensief samen met drie verschillende dagcentra Berkenhof en ’t Brugske/Sint-Ferdinand uit Leopoldsburg en De Schalm in Lummen. Al 15 jaar repeteren zij in de schouwburg van Leopoldsburg, onder artistieke leiding van Stefan Perceval van HETGEVOLG en regelmatig ook met gastregisseurs, -choreografen en -muzikanten. De producties die hieruit ontstonden reisden Europa rond in het kader van het Levenslang Leren Programma van de Europese Commissie.
Met 15 Pieces wil de groeiende spelersbende van Opening Doors de komende jaren nieuwe paden bewandelen. Met name willen we ons meer focussen op dans en het non-verbale omdat dans meer is dan enkel beweging. Dans is in essentie een vorm van communicatie. Een onnavolgbare manier om zich op een fysieke manier uit te drukken wanneer woorden te kort schieten. Voor mensen met een lichamelijke en verstandelijke beperking wordt dans als taal teruggegeven aan iedereen die ervan gebruik wil maken. Dans geeft ons de mogelijkheid om op een eerlijke en directe manier verbinding te maken. Dans vertrekt vanuit het lichaam en ieder lichaam is uniek.
Koen De Preter maakt met 15 pieces zijn tweede groepschoreografie voor een groep performers met een beperking. Zoals in al zijn werk start hij vanuit de performers, de inspirerende mensen die hij voor zich heeft. 15 pieces wordt een dansvoorstelling met een diepmenselijke touch op een sound-track van klassieke muziek.
Koen De Preter: “Ik kies voor 15 performers en de mensen achter die performers, ik kies voor 15 verschillende muziekstukken waarop 15 bewegingsscènes/bewegingsbeelden komen te staan die elk van sfeer en groepssamenstelling verschillen. Ik heb al vaker klassieke muziek gebruikt in mijn werk, maar nog nooit alleen maar. Ik wil gaan voor verschillende kleuren aan muziek, bekend en minder bekend repertoire, muziekstukken en ballet. Ik vind het belangrijk dat sommige van de stukken bekend in de oren zullen klinken bij zowel dansers als publiek om af te kunnen wisselen met meer onbekend en abstracter werk.
Mijn werk gaat heel vaak over ontmoeten. Met name de ontmoeting in duetvorm. Twee lijven die interageren met elkaar, elkaar letterlijk en figuurlijk aftasten, in deze eenvoud schuilt veel poëzie. Zoals in al mijn werk wil ik hoopvolle poëzie brengen en mensen die niet altijd in de spotlights staan een plek bezorgen. Het wordt een dansvoorstelling vol verschillende atmosferen met authentieke bewegers.”
Hitler is dead, I repeat, Hitler is dead
Hitler is dead, I repeat, Adolph Hitler is dead. Met deze woorden opende BBC World Radio op 30 april 1945. Hitler is dood. Zijn voornaamste secondanten Goebbes en Himmler hebben zich van het leven beroofd. Al snel vallen Goering en Speer in handen van het Westen. De As van het Kwaad is overwonnen, de wereld ligt in puin. Er moet aan een opkuis begonnen worden, en schuldigen moeten worden gestraft.
Tegen de achtergrond van een stad in puin, pogen vier jongen geallieerde medewerkers een moraal te ontwikkelen voor de toekomst. Tussen de beklaagden onderling ontstaan intussen spanningen en meningsverschillen. Voor de overlevingsstrategie ven de één betekent het doodvonnis voor de ander. Hitler is dood. Maar de bittere erfenis die hij nalaat is enorm.
In het najaar van 2021 is het precies 75 jaar geleden dat de Neurenbergse processen hun beslag kregen. Hitlers opvolger Hermann Goering pleegde zelfmoord in zijn cel, andere nazikopstukken werden ter dood veroordeeld of kregen langjarige celstraffen.
Naar aanleiding van die 75e verjaardag, maakt Stijn Devillé een nieuwe enscenering van zijn instant klassieker uit 2009. Devillé brak door met dit stuk en Hitler is dood werd meermaals bekroond en vertaald. Twaalf jaar later is het tijd voor een gloednieuwe enscenering op basis van een nieuwe dramaturgie, met niet alleen een nieuwe titel, maar ook een nieuwe scenografie en kostuums en ook een grondig vernieuwde cast en crew. En bij een nieuw gezelschap.
EX
Bob en Sonja komen op bezoek bij Ted en Vera. Bob is de beste vriend van Ted en Sonja is zijn nieuwe vriendin. Een groot probleem is dat Bobs vorige vrouw de beste vriendin van Vera was.
Wat een gezellige avond zou moeten worden rond de nieuwe barbecue, wordt een nachtmerrie. De afwezige ex is de aanleiding.
EX is een tragikomische voorstelling over de menselijke onvolmaaktheid, egoïsme en het onvermogen tot communiceren.
Verwacht je aan pijnlijk herkenbare momenten uit de levens van gewone mensen. Gelukkig zal de lach nooit veraf zijn.
De hoop
Geïnspireerd door de film American Graffiti gaat het volledige artistieke team van Het nieuwstedelijk aan de slag met een mix van (pas afgestudeerde) dramastudenten en jonge Genkse gelegenheidsacteurs in een swingend verhaal over het einde van de schooltijd. Op de laatste dag van de laatste zomervakantie van de middelbare schooltijd beleeft een groep jeugdvrienden een laatste avond in het stadje waar ze opgroeiden. Daarna volgt het volwassen leven. Sommigen trekken weg om te gaan studeren om misschien nooit terug te keren. Anderen starten een job, blijven ter plaatse en geraken misschien nooit meer weg.