Analoog

Louis Janssens en Willem de Wolf leerden elkaar kennen toen Willem als docent op de toneelschool Louis zijn klas binnen zag komen en even dacht zichzelf te zien als student van 35 jaar geleden. Hij zag dezelfde gretigheid, dezelfde ambitie, dezelfde in bravoure verpakte onzekerheid. Zelfs die hele slungelachtige gestalte met suggestieve haarlok die nonchalant over het voorhoofd hing was, met wat tegenlicht, bijna Willem.

Andersom herkende Louis zich ook in Willem. Als iets dat je zou kunnen worden, ook al wil je het misschien niet. Als zogenaamd volwassen, ervaren, met in gelatenheid verpakte onzekerheid. Wat zie je eigenlijk, als je jezelf in de ander ziet? Is jezelf in de ander herkennen de basis waarop en waarmee je leert?

Analoog is een intergenerationele voorstelling waarin wordt gezongen en gesproken over de kindertijd, over moeders en over zoekende ontwrichtende liefdes. Een partituur over afgelegde en gewenste leerprocessen. Over vroeger en later maar ook over hoe jezelf als jonge – of oudere – mens te positioneren binnen de wereld. 

Een voorstelling als een grote open vlakte waarop met muziek, tekst en beeld Willem terugblikt en vooruitkijkt en Louis vooruitblikt en terugkijkt. En ergens in dit kluwen van blikrichtingen kijken ze elkaar op een gegeven moment natuurlijk aan. 

9.6 – Een verweer

There comes a time when one must take a

position that is neither safe, nor politic, nor

popular, but he must take it because conscience

tells him it is right.

Dr. Martin Luther King Jr.

9,6 miljard dollar. Dat is het verlies dat de Ever Given maakte, elke dag dat het schip het Suezkanaal blokkeerde.
9,6 miljard dollar is ook de boete die oliemaatschappij Chevron moest betalen, na jarenlange vervuiling van de Amazone in Ecuador.
9,6 miljard, zoveel kost de langverwachte opvolger van de Hubble Ruimtetelescoop.
9,6 miljard. Met zoveel mensen zullen we in 2050 zijn op deze planeet.

In een tijd dat oliemaatschappijen meer besteden aan advocaten om burgers het zwijgen op te leggen, dan aan hun milieuboetes. In een tijd dat boeren die hun grond verdedigen tegen multinationals, zélf worden aangeklaagd.
In een tijd dat burgers die actie ondernemen, worden veroordeeld, terwijl daders hun schuld afkopen. In die tijd spreekt een vrouw ons toe. Neemt zij het
woord. Laat een stem horen.

Sara Vertongen en Stijn Devillé werkten voor het eerst samen bij de voorstelling Kaspar in 2002-2003. Sindsdien werken ze al twintig jaar samen aan een reeks
gelauwerde voorstellingen, waaronder Hitler is dood, Hebzucht, Angst & Hoop, Groupe Diane, Gesprek met de Regen en Geel Hesje.
9,6 (een verweer) markeert de twintigste verjaardag van hun artistieke samenwerkingen luidt tegelijkertijd een nieuwe fase voor het gezelschap in.

Vrede, Liefde & Vrijheid

In de marge van de onderhandleingen van het Verdrag van Versailles ontmoeten drie mensen mekaar in een hotellobby in Parijs. De grote oorlog is achter de rug, de sfeer is uitgelaten: de twenties staan ready tot roar.

De jonge, briljante econoom John Maynard Keynes – openlijk bisexueel in een tijd dat dat nog strafbaar was – is één van de onderhandelaars. Op een nacht valt hij voor de charmes van Lydia Lopokova, een ballerina van de Ballets Russes die in hetzelfde hotel logeert. Zij houdt een Afrikaanse man in het hotel voor een bediende. Die blijkt echter Charles D.B. king te zijn, gezant van Liberia, het enige vrije Afrikaanse land. King is dan ook de enige zwarte onderhandelaar op het congres. Er ontspint zich een gesprek over vrijheid. Waar ze alle drie naar op zoek schijnen.

roundABOUT

Neem plaats in de roundABOUT mini-arena en laat je betoveren door de Japanse slagwerkster Tsubasa Hori. Ze neemt ons mee naar een verborgen paradijs en het geestenrijk van onze voorouders. Mysterieuze videobeelden omringen ons, waarin dansers de geesten verwelkomen en de kinderlijke fantasie helemaal tot leven komt.

Het rituele karakter van Japanse muziek en haar connectie met de spirituele wereld is het vertrekpunt van deze voorstelling. Vanuit de unieke roundABOUT setting, waarin percussioniste Tsubasa Hori letterlijk en figuurlijk centraal staat, verkennen we eeuwenoud mysterie en hedendaags wonder.

RoundABOUT is het begin van een nieuw format: een arena voor een solist en een herbruikbaar decor waarmee verschillende muzikanten en multimedia artiesten aan de slag kunnen. Aan Tsubasa de eer van deze primeur!

Biosphere 21

Een overweldigend audiovisueel spektakel over hoe de avant-garde van de twintigste eeuw de ecologische thema’s van de 21e eeuw voorspelde.

HERMESensemble presenteert BALLET MECANIQUE van de Amerikaanse ‘bad boy of music’ George Antheil in confrontatie met de gelijknamige film van Fernand Léger en Man Ray. Film en muziek kwamen in de jaren 20 van vorige eeuw apart tot stand, maar worden hier als één geheel getoond. De muziek en de beelden vormen samen een uitbundige en prettig gestoorde profetie over industrieel geweld en ontspoorde exploitatie van fossiele brandstoffen in een surrealistisch kader.

DESERTS (1950) van Edgar Varèse is één van de sleutelwerken die de muziekgeschiedenis van de tweede helft van de twintigste eeuw bepaalde. Het meesterwerk verwijst niet alleen naar de fysieke woestijnen van zand, zee, sneeuw, de onmetelijke ruimte, maar ook naar een innerlijke leegte, naar de eenzaamheid van de moderne mens. De Amerikaanse videokunstenaar Bill Viola bracht in 1994 dit icoon van de muzikale avant-garde op verbluffende wijze in beeld met een film, die live met de muziek kan worden vertoond.

Begin

Is er een juiste manier om aan het leven te beginnen?
Wat zegt de start over het vervolg?
En als het niet ging zoals gehoopt, bestaat er dan zoiets als opnieuw beginnen?

‘Begin’ is het eerste deel van een trilogie waarin Elena bekijkt door welke handen een mensenleven gaat. Ze volgt mensen waar iedereen in zijn/haar leven mee te maken krijgt: een dokter, een buschauffeur, een leerkracht, iemand die ondersteunt en begeleidt aan het einde van een leven, …

Voor ‘Begin’ volgde Elena een vroedvrouwenpraktijk, woonde een aantal bevallingen bij, sprak ze met wensouders, grootouders en ouders, met kinderen en met gewone mensen.

Allemaal zijn ze ooit begonnen. Of dat begin nu bij de geboorte ligt of ergen anders.

Surfer Rosa Begijntje

Het begijntje Symforosa krijgt op een lenteochtend in haar hofke bezoek van een tuinman die de druivelaar komt snoeien. Ze raakt op slag verliefd, maar durft het hem niet zeggen. En als ze op het punt staat het toch te doen, komt die tuinman met verrassend nieuws.

In Surfer Rosa Begijntje verbindt Adriaan Van Aken de taal van Felix Timmermans met het klankbeeld van The Pixies. De titel refereert zowel naar de heimatnovelle ‘De zeer schone uren van Juffrouw Symforosa, begijntjen’ (1918) als naar de klassieke rockplaat Surfer Rosa (1988). In nagenoeg al de nummers van The Pixies worden stille en luide, volle en lege passages, afgewisseld. En dat is ook wat Adriaan met deze voorstelling wilt doen. Tegenover dat miniscule verhaaltje in die ragfijne taal, hele grote muziek zetten die drijft op contrast

Letters 2 Dance

In een choreografie voor drie dansers ‘beschrijft’ de dans de ruimte en wordt de dubbele betekenis van ‘letters’ ten volle uitgespeeld: letter én brief. In die tussenruimte – tussen de willekeur van het teken en de betekenis eigen aan communicatie – zal de danstaal van Letters 2 Dance zich bewegen.

Hoe dans je van letters naar woorden, van woord naar zin? Wat is de syntax van een dansfrase? De dansers staan samen met de eclectische muzikant/componist Liesa Van der Aa op scène. De ordening van letters en muzikale samples gaan hand in hand; de dans leidt de muziek en creëert een weefsel van samen dansen/samen spreken/samen luisteren. En omgekeerd: de muzikale compositie bepaalt mee de choreografische schriftuur die zich begeeft tussen abstractie en uitbeelding, die de toeschouwer meeneemt, beroert en betrekt in het spel van verbeelden, uitbeelden en het loslaten van die poging om iets anders dan zichzelf – een bewegend lichaam – te zijn.

De scenografie van Aslı Çiçek verbeeldt verder het spel met letterlijkheid en metaforiek. Acht à tien lichtgekleurde, transparante vlakken verschijnen als bladzijden op het podium en versterken het beeld van het dansend lichaam als penpunt, als een letter die op de bladzijde wordt gedanst. De statische kleurvlakken creëren een restrictie in de ruimte waar de dansers zich doorheen bewegen, als een narratief dat ontstaat tussen de regels door. Letters 2 Dance laat haar choreografische schriftuur balanceren op de drempel van teken en betekenis. Het nodigt de toeschouwer uit om deel te nemen aan het spel van ontcijferen, met de danstaal in een continue spanning tussen uitbeelding en abstractie. 

Th Lng Gdby

In Th lng gdby weeft Tuur Marinus lichamen en klanken samen om tot een voorstelling te komen die tegelijkertijd een dansstuk en een muziekconcert is.

Op muzikaal vlak doorvlecht de voorstelling verschillende fragmenten uit recente dance-music (LCD Soundsystem, Sault), muziek die op haar beurt gekenmerkt wordt door een geraffineerd samenweven van klanken. Terwijl de negen dansers repetitieve en hypnotiserende klankpatronen neuriën voeren ze tegelijkertijd even complexe en doorvlochte bewegingspatronen uit.

De voorstelling poogt nieuwe ervaringen van samenzijn te creëren door de figuur van de individuele danser op te lossen in een assemblage van lichamen, die zich niet zomaar als ‘groep’ laat herkennen.

De dans van deze collectiviteit kan misschien best in oxymorons worden beschreven: ze is elegant en onhandig tegelijkertijd; precies en doelloos; lyrisch en stotterend; charismatisch en uitdrukkingsloos…

Sukr

Up route noa ’t vrèmde. Om te klawier’n en labeur’n.
Nuus enigste doel; è beter’n thuus. Doa, woa damme zelve nooit zyn.
Bitroap’n of briek’n. Dat è makt gin verschil ennè.

Werkmigratie is van alle tijden.
Waar wij vroeger vertrokken, vertrekken zij nu naar ons.
SUKR is een bitterzoete trip over de zoektocht naar beter, vrijer en altijd maar meer.

Over de grens tussen zin en waanzin, in een vroeger en het nu.
Over grenzen trekken en over grenzen gaan.

Een bovenlokale voorstelling over een globaal fenomeen,
gebaseerd op interviewsen in de gekende verpakking van Het Eenzame Westen;
het inzetten van talen en dialecten als versterking van de inhoud
en humor als zalf voor een harde werkelijkheid…