De paradox van Bertrand Russel
Op 13 april 1975, vroeg in de ochtend, wandelt Lucy, kleindochter van filosoof en Nobelprijswinnaar Bertrand Russell, een kerkhof binnen. Nadat ze haar hoofd en lijf met kerosine heeft overgoten, ontvlamt ze een lucifer en steekt ze zichzelf in brand. Enkele dagen later overlijdt ze, amper 26 jaar. Even oud als de Vietnamoorlog die na haar begrafenis eindelijk ten einde komt. Wat dreef Lucy zover? En hoe waanzinnig was haar opofferingsdaad?
Nobelprijswinnaar Bertrand Russell wordt “de Engelse Voltaire” genoemd. Het leven van deze filosoof stond in het teken van logica. Niemand leidde een rationeler leven dan hij. En de maatstaven die hij zichzelf oplegde, eiste hij ook van z’n gezin. Nadat haar ouders op bevel van Russell naar een psychiatrische instelling zijn afgevoerd, komt Lucy onder zijn voogdij te staan. Zij is z’n uitverkorene, ‘mijn stralende kant van de maan’ en sir Bertrand wil z’n kleindochter koste wat kost beschermen, tegen de waanzin in de wereld.
Maar een mens is geen puur logische machine. Russell niet; en al zeker zijn kleindochter niet. Laat staan de wereld om haar heen. Lucy groeit op in een tijd waarin de angst regeert. Lucy is niet bestand tegen deze troubled world. Ziel zonder opperhuid omschrijft opa Russell haar. Maar hoe kan hij helpen? Iemand die depressief is – wordt die verteerd door somberheid binnenin ? Of wordt die opgegeten door de melancholie van buitenaf? En doet de drang naar uitsluitende redelijkheid soms niet meer kwaad dan goed?
Kiss’n’Ride
Op de laatste dag van de laatste zomervakantie van de middelbare schooltijd beleeft een groep jeugdvrienden een laatste avond in het stadje waar ze opgroeiden. Daarna volgt het volwassen leven. Sommigen trekken weg om te gaan studeren om misschien nooit terug te keren. Anderen starten een job, blijven ter plaatse en geraken misschien nooit meer weg.
Een swingend verhaal over het einde van de schooltijd vol bronstige tieneremoties, ronkende auto’s en eindeloos rondhangen at Bruno’s Service Station.
Das Lied Von Der Erde
Met Gustav Mahlers DAS LIED VON DER ERDE werpt de Franse scenograaf en regisseur Philippe Quesne een blik op de toekomst van onze planeet. Zijn reflecties op het Antropoceen (het tijdperk waarin onze planeet de gevolgen moet dragen van menselijke activiteit) spiegelt hij aan Mahlers grootse, zesdelige liedcyclus. Het resultaat is een krachtige enscenering, een visuele en visionaire update van Mahlers melancholische natuurbeschrijvingen. In het omvangrijkste en laatste deel van de cyclus, Der Abschied, vindt Quesne zelfs het startpunt voor nieuwe utopieën.
HERMESensemble brengt DAS LIED VON DER ERDE in de bewerking voor kamerorkest van Rainer Riehn. Hun arrangement, waarin Mahlers muzikale lijnen en details scherper en intenser klinken dan ooit tevoren, is een meesterwerk op zich. En in de context van Quesne’s toekomstbeelden, klinken de schurende klanken bovendien als een verzet tegen de dreigende massa-extinctie.
Gilgamesh
“De bedoeling van de Homo Sapiens 12.000 jaar geleden was om graan te domesticeren, maar uiteindelijk heeft het graan de Homo Sapiens gedomesticeerd.” – Yuval Noah Harari
Voor zijn nieuwste creatie ging regisseur Mesut Arslan aan de slag met het magistrale Gilgamesh-epos. Niet als een relaas van onsterfelijkheid, zoals het al duizenden jaren wordt verteld, maar als een epos over leren sterven.
In de verzameling heldenverhalen beleeft Gilgamesh, vaak vergezeld door zijn vriend Enkidu, mythologische avonturen. Zo gaat hij op zoek naar het eeuwige leven of vecht hij een duel uit met bovennatuurlijke wezens die door de goden op Uruk zijn afgestuurd. Daarnaast confronteert hij zichzelf met existentiële vragen rond o.a. het besef van sterfelijkheid.
Het epos behoort tot de oudste voorbeelden van literatuur uit de geschiedenis van de mens. De verhalen werden gedurende eeuwen mondeling overgeleverd en later veelvuldig neergeschreven in het spijkerschrift. De definitieve versie zou dateren uit de twaalfde eeuw vóór onze tijdrekening, maar oudere fragmenten gaan terug tot in het derde millennium.
Samen met Mesut Alp, archeoloog en Mesopotamië-kenner, herschreef Mesut Arslan het epos en diept hij er een aantal hedendaagse kernthema’s uit op. Arslan en Alp behandelen de ontmoeting tussen Enkidu en Gilgamesh als een ontmoeting die natuur tegenover beschaving plaatst, Homo Sapiens tegenover Neanderthalers en tijd tegenover ruimte.
De nieuwe man
Na The Godfather, The Terminator en The Dark Knight is er eindelijk de sequel op De man die zijn haar kort liet knippen! In de originele voorstelling, geïnspireerd door het boek van Johan Daisne, komen een man en een vrouw samen in een restaurant. Het is 2004: Harvey Weinstein is nog een succesvolle producent, de term mansplaining bestaat nog niet, hoesten in de openbare ruimte is nog onschuldig. De man is een schrijver, de vrouw een actrice. Ooit waren ze verliefd, maar de angst om alles kapot te maken stond hun liefde in de weg.
Bijna twee decennia later komen ze elkaar weer tegen, in een wereld waarin niets nog onaantastbaar is. Oude zekerheden wankelen op broze fundamenten. Zullen ze zelf ook aan het wankelen gaan? Worden hun herinneringen gekoesterd, of genadeloos herzien? Is de tijd rijp voor een echte dialoog? Niet alleen de personages gaan de confrontatie aan: de spelers van de KOE onderzoeken het geheugen van hun gezelschap, gaan in gesprek met hun verleden en hun eigen repertoire. Net als bij de herneming van De Gebiologeerden, de herwerking van De Nijl is in Caïro aangekomen, en het jubileumboek KOE DOET BOEK. Het repertoire wordt geen doordruk, maar een aanzet, een mogelijkheid.
Wie de originele voorstelling niet zag, moet zich geen zorgen maken. De man die zijn haar kort liet knippen II is een fonkelnieuwe, op zichzelf staande voorstelling.
The Traveling Doll
Een jaar voor zijn dood maakt Franz Kafka iets buitengewoons mee.
Tijdens een wandeling door Steglitz Park, Berlijn, treft hij een klein meisje aan met een gebroken hart. Ze is haar pop kwijt. Om haar te kalmeren stelt Kafka zich voor als de postbode van de poppen en vertelt dat de pop op reis vertrokken is. Maar die laatste zou wel een brief gestuurd hebben aan haar vroegere eigenares die postbode Franz de volgende dag zal bezorgen!
Drie weken lang wijdt Franz Kafka zich uitsluitend aan de poppenbrieven die hij elke dag aan het meisje voorleest. Tot uiteindelijk beide zielsgenoten getroost hun eigen weg uitgaan. De één om te sterven in een sanatorium in Oostenrijk, de ander om aan haar jonge leven te beginnen.
Niemand weet wie dat kleine meisje was en wat er met Kafka’s brieven is gebeurd. De enige getuige, Dora Diamant, Kafka’s toenmalige vriendin, weigerde tot aan haar dood enige uitleg te geven.
Met deze mogelijks waargebeurde parabel onder de arm, schrijft
Thomas Janssens een tweeluik over opgroeien en afscheid nemen.
Over de onvergelijkbare band tussen ouder en kind. Poppentheater waar de achterkant belangrijker is dan de voorzijde!
De kant van het kind, een school- en familievoorstelling vanaf 10 jaar, vertrekt vanuit het standpunt van het meisje;
De kant van Kafka, een school- en avondvoorstelling vanaf 15 jaar, volgt het standpunt van de beroemde schrijver.
En wie weet vallen de puzzelstukjes pas in elkaar wanneer je beide poppenspelen van de diptiek hebt gezien!
Melissa, Nee Aisha, of nee toch Melissa
Dat het bijzondere tijden zijn, weten we allemaal: pro en anti vaxxers, Woke, deep fake, natuurrampen …
We verdrinken in een tsunami van informatie, waarin niets is wat het lijkt: de aarde is plat, Sam Smith en Adele zijn dezelfde persoon, Prince Charles is een alien, er zitten chemicaliën in ons kraantjeswater die ons doen oplichten ’s nachts.
Politici en presidenten creëren ondertussen mist dat het geen naam heeft om de publieke opinie voor hen te winnen.
Maar wat is nog waar?
Wie bepaalt de waarheid?
Wat is de waarheid?
Hoe weten we dat zeker?
Is jouw waarheid dezelfde als mijn waarheid?
In Melissa, nee Aisha, of nee toch Melissa onderzoekt De Mannschaft de waarheid temidden van het fake news en de alternatieve feiten, terwijl ze op de scène keihard staan te doen alsof.
Een voorstelling over de creatie van de leugen. Over de waarheid niet willen zien. Over Donald Trump en Marco Borsato. Over A.I. en Deep Fakes. Over de mechanismen om in het oerwoud van info de juiste keuzes te maken of te kiezen om te geloven in de leugen.
Na de succesproducties Liv, Dethleff en John & Jane maakt De Mannschaft een nieuwe productie voor jongeren. Opnieuw met hetzelfde concept: een lekker stevig thema met voldoende humor en een taal die er boenk op is voor de jongeren.
I swear to tell the truth, the whole truth and nothing but the truth so help me God!
De waarheid is wat gij gelooft.
Zeefier
Dit is het verhaal over een eiland in de zee. Iedereen is hier weggetrokken. Of toch, al wie nog jong en krachtig genoeg was om de oversteek te wagen. De oversteek naar daar, naar later en beter. Telkens er een nieuw schip vol jonge mensen uitvaart, houden wij hier onze adem in. Uren, dagen, weken, soms een kleine eeuwigheid. Pas wanneer het nieuws komt, nieuws over daar, later en beter, dan pas laten wij een zucht tussen onze tanden ontsnappen. Eén lange zucht waarna onze longen zich opnieuw kunnen vullen met zoute zeelucht. Want ooit zullen ook wij hier vertrekken. Dan start het feest en weerklinkt alom muziek! Maar elke keer verweren onze zilte harten wat meer. In en uit, in en uit; daar in ’t zeegat de schepen, en wij hier onze adem. Maar soms komt er geen nieuws. Dan heerst de stilte en start het wachten. Onze tranen vloeien pas later, wanneer alle hoop is opgedroogd. Zoute tranen, want verdriet smaakt niet zoet. En zo stijgt het water van alle zeeën steeds meer en meer. Zoute zeeën vol verdriet. Tot alles wat er is, àlles wat er is … water is. Dit was het verhaal over een eiland in de zee. Na het uiterst succesvolle MENEER LINH presenteert Theater Tieret zich voor een tweede keer aan een 12+ publiek. Samen met het beloftevolle, internationaal gelauwerde Desguin-strijkkwartet maken we met ZEEFIER een poëtische voorstelling over aantrekken en afstoten, over verlangen en gemis, over afscheid en weer thuiskomen. Een verhaal dat in alle eenvoud pijnlijk dicht aanschuurt tegen de actuele realiteit van ecologische transitie, migratie en globalisering.
We Denken De Wereld
Vegen we alles uit en beginnen we opnieuw?
Uitvegen dat gij zwart zijt en ik wit.
Dat gij jong zijt en ik niet.
Dat gij een mening hebt en hij niet.
Dat wij vrouwen zijn, gij een man.
Willen we dat? Kunnen we dat?
Drie mensen, drie generaties, één plek. Niemand wil blijven. Niemand wil vertrekken. Laten ze alles bij het oude of bedenken ze een nieuwe wereld?
‘We denken de wereld’ ontstond uit de gesprekken van theatermaakster Mieke Laureys, danser Romeo Lothy en dichteres Amina Belôrf. Yousra Boukantar vervangt Amina op scène bij de herneming.
Componist Mathias Coppens schrijft in opdracht van I SOLISTI een nieuwe compositie voor hobo, fagot en percussie die jonge mensen triggert en inspireert. De muziek biedt een tegenwicht aan de woordenstroom op podium die nu eens rustig kabbelt en dan uitbarst in een spoken word- vulkaan.
Amina Belôrf gooide hoge ogen met haar dichtbundel Zonder het licht te breken waarin ze vertrekt vanuit het migratieverhaal van haar vader. Taal is voor haar als eten en drinken: levensnoodzakelijk. Mieke Laureys gelooft in de hoop en troost van actuele verhalen. Danser Romeo Lothy zijn basis is urban dance, met een grote voorliefde voor breakdance.
Een turbulent stuk dat triggert, trekt en tegelijk troost biedt in deze woelige tijden.
Umva!
De 112-jarige Kanyoni Ladislas, grootvader van componiste Aurélie Nyirabikali Lierman, is een legende. Tijdens zijn lange leven als traditionele dokter en jager zag hij Rwanda transformeren doorheen kolonisatie, onafhankelijkheidsstrijd, genocides en naoorlogse bloedbaden tot het fragiele land dat het vandaag is. Zo inspireerde hij Lierman tot UMVA!
Hierin breekt Lierman de grenzen tussen radiokunst en storytelling verder open. Via een koptelefoon dompelt ze je onder in een hybride geluidswereld met instrumentale en vocale muziek, bruitage, Afrique concrète en abstracte elektronica.
Umva! is een nieuwe performatieve installatie, en fase drie van Aurélie Nyirabikali Liermans lopende onderzoek naar (moderne) vormen van animisme en hoe animistische wereldbeelden hebben weten te overleven ondanks hevige onderdrukking door zware kolonisatie.