Classical Jukebox

CLARA CLEYMANS, WARRE BORGMANS, LEEN VAN DER ROOST, LIESBETH DEVOS, BART VAN CAENEGEM & THE JUKEBOX STRING QUARTET

CLASSICAL JUKEBOX

 “Steek nog eens 5 frank in den Jukebox …!” Hoelang is het geleden dat u dit zinnetje nog hoorde?

Wel, goed nieuws: binnenkort mag u dit roepen, en wel tijdens een klassiek concert! Halleluja!

Onze jukebox biedt een selectie klassieke muziek, die wacht op u om gedraaid te worden. Een concept waarin het publiek de playlist van de avond bepaalt: er wordt op voorhand gestemd, maar ook tijdens de voorstelling. Elke avond is dus uniek. Het klassieke repertoire, ongedwongen maar volgens een andere code, zonder aan kwaliteit in te boeten. En vooral met uw interactie: hoesten mag, op het verkeerde moment applaudisseren ook.

De avond wordt in kronkelende banen geleid door topmuzikanten samen met twee sympathieke Masters of Ceremony: Clara Cleymans en Warre Borgmans.

Een avond klassieke kleppers zoals u ze nog nooit hoorde, hoogstaand edoch laagdrempelig, bovenal fris en buiten de grenzen van het voorspelbare.

Harpiste Leen Van der Roost, sopraan Liesbeth Devos en pianist Bart Van Caenegem struinen samen met The Jukebox String Quartet door allerlei kwaliteitsvol klassiek, op zoek naar de meest sprankelende stukken. Ze spelen deze frisse arrangementen ‘op uw verzoek’, voor de vuist weg, uit de langste mouw … en serveren ze heet en gereed op uw bord! Dit alles op klassieke leest geschoeid en van klassieke componisten, door supermoderne mensen gespeeld en geïnterpreteerd.

Als klap op de vuurpijl wordt het unieke karakter van elke avond nog extra in de verf gezet door onze categorie ‘plaatselijk talent’. Dat leest u goed: op elke speelplek inviteren we via de dichtstbijzijnde muziekschool jonge mensen die met ons mee komen musiceren, weliswaar met een werk dat uit onze ‘lijst der groten’ komt.

Wie wil dit niet proeven?!

Spookhuis

Kom dat zien, kom dat zien! Een horrorshow strijkt 72 uur lang neer in Kortrijk en Brussel. Uw lokale theater wordt omgebouwd tot surreëel spookhuis. Stap in een wagentje en spoor naar het hiernamaals en terug. Maakte een vampier u ook al eens tot loonslaaf? Wat dacht u toen? Vindt u geesten en het paranormale ook zo interessant? Of schrikt u al eens graag van een extremist op tv? Dan is Het Spookhuis iets voor u. Een feest met akelige stuiptrekkingen een weekend lang in uw favoriete theater in de buurt.

Angst is steeds meer een politiek wapen. Een makkelijke ingang in een ieders brein. Politiek links waarschuwt voor klimaatcatastrofes en het trumpisme, rechts voor massamigratie en woke. Elk bouwen ze aan doemscenario’s. Maar wat doet die angst met ons? Tijdens de rit door dit spookhuis belandt de bezoeker steeds dieper in een loophole van nachtmerries en wat-als-scenario’s. Geïnspireerd door het boek “Qui as tué mon père?” van Eduard Louis, waar politieke beslissingen een verwoestende impact hebben op het leven van een man, bouwen deze theatermakers aan uw persoonlijke nachtmerrie. Het publiek wordt ondergedompeld in een wereld waarin elk vangnet, elke zekerheid en bescherming wegvalt. En diep in het dal daar beneden, in de krochten van Het Spookhuis, groeit er hoop en troost.

Durft u het aan? MUAHAHAHAHA

Dies Irae

Dies Irae dient als muzikaal antwoord op de klimaatverandering, met de middeleeuwse klaagzang van de ‘Dag van de Toorn’ (Dag des Oordeels) uit de Requiemmis. Zoals de titel doet vermoeden dat het stuk geen vrolijke gevoelens overbrengt. In Galina Ustvolskaya’s compositie Dies Irae uit de jaren zeventig acht contrabassen en een piano, samen met een kistvormig houten kist, dienen als onheilspellende symbolen van onheil. De oorlog barst los op de reis naar de Dag des Oordeels. Heinrich Bibers Battalia uit 1673: Bibers muziek valt uiteen in pijnlijke dissonanten en chaotische kreten, entropie afbeelden als een teken van een naderende apocalyps. Temidden van deze strijd, de bewegingen van George Crumb’s Black Engelen ontvouwen zich, een reactie op de oorlog in Vietnam, alsof ze op elkaar lijken muziek voor een horrorfilm. De Crucifixus van Antonio Lotti dan komt naar voren als een stem uit een andere wereld. Dit stukje theater zonder plot is ontworpen als een aanval op de zintuigen, compleet met waarschuwingssirenes en trombones. De conclusie kenmerkt het tikken van een tijdbom, een aangrijpende herinnering aan de precaire aard van ons bestaan.

Dreammusic

De betoverende drones van Anna Thorvaldsdottir bevatten krachtige emotionele ladingen, laverend tussen ontzetting en ontzag. De lage instrumenten in haar vierluik In The Light Of Air creëren een indrukwekkend oceaan van geluid waarop de muzikale poëzie, opgedragen aan het licht, wordt gedicht. De vier delen – Luminance, Serenity, Existence en Remembrance – worden verbonden door korte overgangen en vormen zo een dromerige eenheid. Een aangepast lichtconcept versterkt de unieke atmosfeer.

Met mysterieus gefluister levert de Vlaams componiste Maya Verlaak een bijdrage tot het nieuwe oeuvre voor ensemble en electronics. In Whispers bepaalt de menselijke stem de evolutie van de klankkleuren en harmonieën die in het ensemblespel geboren worden.

Ook Dreammusic van Lera Auerbach brengt de luisteraar in een droomachtige trance. Haar muziek – dramatisch, communicatief en rijk aan broeiende intensiteit en poëtische expressie – spreekt met een bijzondere stem die voortbouwt op de taal van modernisten als Sjostakovitsj en Alfred Schnittke. HERMESensemble wordt geleid door Koen Kessels in een unieke dialoog met cellovirtuoze Maya Fridmann.

Badaboem

Badaboem is een swingende theatervoorstelling voor iedereen vanaf 6 tot 106, het ultieme muzikale familiespektakel, of de meest (inter)actieve schoolvoorstelling.
Na de succesproducties Niets (Ben X) en Neeland is dit de nieuwste jeugdvoorstelling geschreven en geregisseerd door Nic Balthazar, die zelf ook een drummer is. Vandaar het thema: de liefde en de liefde voor muziek, slagwerk in het bijzonder.

Het is de ultieme familievoorstelling. Want jongeren houden van drums. Maar hun vaders en moeders ook. Een wervelend videospektakel ondersteunt een show waarin ook het publiek slagwerker wordt. 

ICE

De beschouwing van levenloze voorwerpen die bewegen of bewogen in de ruimte, is steeds een grote inspiratie geweest doorheen Bahar’s carrière. Tijd geeft een menselijk karakter aan eender welk object in beweging. Wij, als toeschouwer, beginnen onze intenties en verlangens te projecteren op de levenloze objecten door die manier waarop ze bewogen worden.

In Ice zou ze graag werken met touwen en stoffen. De reden waarom ze ervoor opteert om met deze twee materialen te werken is dat zij zeer goed functioneren op zichzelf en in relatie tot elkaar. Ze kunnen prachtige architectuur creëren aan de hand van simpele knopen en plaatsing. Een andere reden is dat ze gemakkelijk transporteerbaar zijn en dat ze met een simpele structuur enorme sculpturen kunnen creëren in eender welke ruimte.

In Ice zou ze graag bestuderen welke choreografie zou kunnen ontstaan uit deze elementen. Met “choreografie” bedoelt ze de compositie van de intenties en verlangens van het levenloze en de performers op het podium. Het touw en de stof zouden niet enkel de objecten zijn die gemanipuleerd worden of de scenografie uitmaken die het lichaam van de performer omringt, maar ze zouden ook de metafoor vormen van zijn/haar onderbewustzijn.

Ice is een hybride vorm tussen dans, theater, architectuur en beeldende kunst, ontworpen voor iedereen om zijn eigen verhaal te vinden en te navigeren door tijd, ruimte en zichzelf. Deze tweekoppige solo is een hymne aan onze menselijke conditie door de performer alleen voor een uitgestrekte en complexe wereld te plaatsen.

De Knikkers van Qadir

Knikkeren is in Afghanistan een nationale sport. Acht knikkers vormen het enige speelgoed dat Qadir ooit gezien heeft. Zij zijn uiteindelijk ook het enige dat hij in de locker voor ‘waardeloze spullen’ kan steken, als hij na een lange tocht in een Belgisch vluchtelingenkamp arriveert. Zij krijgen voor hem in de loop van het verhaal telkens opnieuw een andere, geslaagde betekenis.

Bovenstaande is te lezen in het nog te verschijnen boek van Leo Bormans en Qader Nabery, een Afghaanse vluchteling, die elkaar toavallig ontmoeten en samen een koffie drinken. Bormans volgt van op afstand de procedureslag die er vier jaar lang wordt geleverd en wanneer het gezin uiteindelijk erkenning krijgt, voelt hij het diep-emotioneel verhaal dat onder de feiten schuilt.

Wie is deze vluchteling eigenlijk?
Hoe zag zijn leven er precies uit?
Waarom heeft hij zijn land verlaten?
Hoe voelt hij zich daarbij?

In een intensief en emotioneel schrijfproces vinden schrijver en vluchteling elkaar. “Alsof twee bliksemschichten elkaar troffen”, zegt Qadir hierover. Een Afghaans spreekwoord zegt dat er op dat moment een diamant ontstaat. En dat is het dan ook geworden: een ruwe diamant, een levensverhaal dat niemand onberoerd laat.

God99

In een Europese samenleving die opgebouwd is als een puzzel van culturen, blijft het nog steeds een uitdaging om de Arabische/Midden-Oosterse en Europese sociale groepen dichter naar elkaar toe te brengen, zelfs wanneer ze dezelfde omgeving delen. Al geruime tijd ontmoeten deze werelden elkaar hoofdzakelijk via berichtgeving in de media. Dit heeft de stereotypes en vereenvoudigde ideeën die deze werelden hebben over elkaars realiteit enkel aangescherpt. Het heeft identiteiten die in werkelijkheid veranderlijk zijn, gekristaliseerd.

Maar wie is de Arabier/Midden-Oosterse mens, wie is de Europeaan? Waar horen de migranten die zich thuis voelen in beide werelden of thuishoren in geen van hen? Wat voor soort identiteit hebben zij? Wat kunnen we eigenlijk echt weten over de andere en onszelf? Worden we niet allemaal continu gevormd en getransformeerd door het licht absurde avontuur dat we het leven noemen? Kunnen we de clichés en beelden waarin we vastzitten, openbreken en elkaar waarderen als fluïde hybride wezens, lappendekens en levenservaringen? Kan theater – als een plek van ontmoeting met anderen – een instrument zijn dat ons dichter bij elkaar brengt ondanks onze verschillen? Deze actuele vragen vormen het hart van Enkidu Khaleds werk. Auteur Hassan Blassims oeuvre, en specifiek zijn boek God 99, behandelt dezelfde vragen.

Enkidu Khaled is de eerste theaterregisseur die Hassan Blassims roman God 99 naar het toneel brengt. Het hoofdpersonage en de verteller van God 99 is Hassan Owl, een Irakees die in Finland aankomt als schrijver en vluchteling.

De performance vertrekt vanuit een schijnbaar conventionele interviewsituatie. Blassim zal op het podium staan en een personage spelen dat dicht bij zijn echte zelf maar ook de verteller van God 99 weerspiegelt. Hij zal geinterviewd worden over zijn artikels en de collectie van portretten in God 99 door twee bijkomende performers, Joachim Robbrecht en Nele Vereecken. Deze twee performers zullen ook personages spelen. Robbrecht vertolkt een schriijver die vluchtelingenverhalen verzamelt en neerschrijft. Vereecken speelt een journaliste die zich toelegt op het schrijven over migratiekwesties en -beleid in West-Europa. Van tijd tot tijd zullen deze twee personages worden uit Blassims boek God 99 en geïnterviewd worden door de verteller. Op deze manier zal de performance zich ontplooien in een reeks van interviews waar alle drie de performers schakelen tussen de posities van interviewer en geïnterviewde.

De Laatste Vlinder

In de 16e eeuw vluchtten duizenden Vlaamse protestanten uit Antwerpen naar Nederland. De integratie verliep niet zonder slag of stoot.
In de 19e eeuw was er een economische vluchtelingenstroom van België naar Frankrijk. Ze kregen het verwijt dat ze de taal niet spraken.
En tijdens de Groote Oorlog vingen Nederlandse vluchtelingenkampen een miljoen Belgen op. Ze kregen het verwijt dat ze hun jobs bedreigden.

Vluchten is van alle tijden.
We vluchten voor deurwaarders.
We vluchten voor het moeten.
We vluchten voor onze ouders, onze dagelijksheid, onze rimpels.

We emigreren figuurlijk naar Tomorrowland, de Efteling, Robinson Island.

We zien anderen die vluchten.
We vinden hen met te veel.
We willen de mens niet zien.

De Laatste Vlinder brengt een ode.
Een ode aan iedereen die gevlucht is
voor om het even wat.

HETGEVOLG is een sociaal-artistieke theaterwerkplaats in Turnhout met een extra groot hart voor mensen die dreigen door de mazen van het maatschappelijk vangnet. Denk aan de mensen met een beperking, minderjarige vluchtelingen, mensen in armoede, mensen met een verslaving, anderstalige nieuwkomers, …

Hush

Waarover droomde Henry Purcell? Uit welke materie bestonden zijn dromen? Sliep hij goed ’s nachts? Had hij wel de tijd om te slapen, hij die honderden werken componeerde? We zullen het nooit weten. Er is geen enkele brief bewaard gebleven waarin het te lezen staat. Maar zijn muziek, die blijft. En ze wakkert heimelijk de mooiste fantasieën aan. Van ‘Music for a while’ tot ‘One charming night’, het engelse muzikale genie opende de deuren naar een theater vol verbeelding, een krachtige dromenmachine die alles mogelijk maakt. Want Purcell doet tijd en ruimte vergeten.

Op de scène staan een zangers en twee muzikanten: de ene speelt luit, de andere vergezld van haar accordeon. Samen zijn ze de ideale bondgenoten om de kleuren en contrasten van Purcells repertoire te laten schitteren. Met z’n drieën laten ze ons deze prachtige muziek vol ongewone charme herbeleven. Ze toveren melodie na melodie tevoorschijn, terwijl wij ons op de ondoorgrondelijke paden van de verbeelding wagen, niet onbekend voor kinderen. Een heerlijk verdwalen geïnspireerd door Purcell en vindingrijk vormgegeven door een artieste die schaduwen, objecten en video manipuleert.