Classical Jukebox

CLARA CLEYMANS, WARRE BORGMANS, LEEN VAN DER ROOST, LIESBETH DEVOS, BART VAN CAENEGEM & THE JUKEBOX STRING QUARTET

CLASSICAL JUKEBOX

 “Steek nog eens 5 frank in den Jukebox …!” Hoelang is het geleden dat u dit zinnetje nog hoorde?

Wel, goed nieuws: binnenkort mag u dit roepen, en wel tijdens een klassiek concert! Halleluja!

Onze jukebox biedt een selectie klassieke muziek, die wacht op u om gedraaid te worden. Een concept waarin het publiek de playlist van de avond bepaalt: er wordt op voorhand gestemd, maar ook tijdens de voorstelling. Elke avond is dus uniek. Het klassieke repertoire, ongedwongen maar volgens een andere code, zonder aan kwaliteit in te boeten. En vooral met uw interactie: hoesten mag, op het verkeerde moment applaudisseren ook.

De avond wordt in kronkelende banen geleid door topmuzikanten samen met twee sympathieke Masters of Ceremony: Clara Cleymans en Warre Borgmans.

Een avond klassieke kleppers zoals u ze nog nooit hoorde, hoogstaand edoch laagdrempelig, bovenal fris en buiten de grenzen van het voorspelbare.

Harpiste Leen Van der Roost, sopraan Liesbeth Devos en pianist Bart Van Caenegem struinen samen met The Jukebox String Quartet door allerlei kwaliteitsvol klassiek, op zoek naar de meest sprankelende stukken. Ze spelen deze frisse arrangementen ‘op uw verzoek’, voor de vuist weg, uit de langste mouw … en serveren ze heet en gereed op uw bord! Dit alles op klassieke leest geschoeid en van klassieke componisten, door supermoderne mensen gespeeld en geïnterpreteerd.

Als klap op de vuurpijl wordt het unieke karakter van elke avond nog extra in de verf gezet door onze categorie ‘plaatselijk talent’. Dat leest u goed: op elke speelplek inviteren we via de dichtstbijzijnde muziekschool jonge mensen die met ons mee komen musiceren, weliswaar met een werk dat uit onze ‘lijst der groten’ komt.

Wie wil dit niet proeven?!

Spookhuis

Kom dat zien, kom dat zien! Een horrorshow strijkt 72 uur lang neer in Kortrijk en Brussel. Uw lokale theater wordt omgebouwd tot surreëel spookhuis. Stap in een wagentje en spoor naar het hiernamaals en terug. Maakte een vampier u ook al eens tot loonslaaf? Wat dacht u toen? Vindt u geesten en het paranormale ook zo interessant? Of schrikt u al eens graag van een extremist op tv? Dan is Het Spookhuis iets voor u. Een feest met akelige stuiptrekkingen een weekend lang in uw favoriete theater in de buurt.

Angst is steeds meer een politiek wapen. Een makkelijke ingang in een ieders brein. Politiek links waarschuwt voor klimaatcatastrofes en het trumpisme, rechts voor massamigratie en woke. Elk bouwen ze aan doemscenario’s. Maar wat doet die angst met ons? Tijdens de rit door dit spookhuis belandt de bezoeker steeds dieper in een loophole van nachtmerries en wat-als-scenario’s. Geïnspireerd door het boek “Qui as tué mon père?” van Eduard Louis, waar politieke beslissingen een verwoestende impact hebben op het leven van een man, bouwen deze theatermakers aan uw persoonlijke nachtmerrie. Het publiek wordt ondergedompeld in een wereld waarin elk vangnet, elke zekerheid en bescherming wegvalt. En diep in het dal daar beneden, in de krochten van Het Spookhuis, groeit er hoop en troost.

Durft u het aan? MUAHAHAHAHA

Hoppa! (4+)

Vier feestbeesten ontwaken na een nacht vol plezier.

Ze schudden de vermoeidheid van zich af, rekken en strekken hun stramme spieren en gaan -hoppa!- aan de slag. Maar het opruimen verandert al snel in een nieuw festijn. Slapstick loert om elke hoek: glazen beginnen te zingen, speeches lopen in de soep en cadeautjes krijgen pootjes.

De achtergebleven muzikanten zetten de zaal opnieuw op stelten. Accordeon, gitaar, viool en contrabas buitelen vrolijk over elkaar heen. Balkanmuziek botst tegen beats.
Tot de zon het gewone leven weer op gang trekt.

Na ‘Wie niet weg is, is gezien!’ brengt Johhny MUS met Hoppa! een nieuwe, sprankelende muziektheatervoorstelling vol humor, live muziek en spelplezier.
Een feest voor kleine en grote mensen vanaf 4 jaar.

TIERELIEREN

Het allergrootste cadeau dat je jezelf kan geven is tierlelieren. Tierelieren is je onbeperktheden aanvaarden en onder ogen zien. Wie tiereliert speelt met de mogelijkheden, legt ze open, naait er een oor aan, draait er een meteoor in en zet er een dagvlinder op.

Wij zijn vandaag in een nauwe fuik terechtgekomen die ons naar steeds hetere catastrofes leidt. In zoveel brandhaarden lijkt het of er geen uitweg is. Net daarom hebben we vandaag mensen nodig die vertrouwd zijn met beperkingen. Specialisten van wat er allemaal niet gaat. Er zijn een miljard meer mogelijkheden, alleen maar door andere combinaties te maken met wat er allemaal al is…

Ooit een hoofd willen hebben als de kruin van een 3000 jaar oude dadelboom? Of zo’n snelle benen willen hebben als een topquark wiens leven voorbijflitst in een dertig triljoenste van een seconde? Welkom! Kom met ons mee naar het land van tierelieren, je kan jezelf zijn terwijl je iemand anders bent, je kan in het hier en nu staan en tegelijk je verleden helen. Alles raakt aan alles. Dat is tierelieren.

TIERELIEREN is een voorstelling van de spelers van THEATER TARTAAR dat dertig jaar geleden ontstond als theateratelier in een zorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking. In het Brusselse en ver daarbuiten heeft THEATER TARTAAR een naam die klinkt als een klok. Sinds enkele jaren werken ze samen met HETGEVOLG en slaan de handen en harten in elkaar vanuit een beider rotsvast geloof in het kunnen van elke mens.

ONDERSTROOM / Planeet vergeet-me-niet

Planeet vergeet-me-niet is de vierde voorstelling die Stefan Perceval met de spelers van Theater Tartaar maakt want wat als we de vertrouwde aarde onder onze voeten achterlaten? Waar gaan we dan naartoe en hoe is het leven daar?

Of is het helemaal geen goed idee om onze blauwe planeet te verlaten ook al heb je veel redenenen om weg te gaan.

Theater Tartaar daagt je uit om frisser te kijken, de werkelijkheid anders te zien en de gekende interpretatie van wat normaal of anders is, naar de geschiedenisboeken te verwijzen.

NIETS IS MEER DAN WE DENKEN.

Wat zie jij als je je ogen sluit?

THEATER TARTAAR ontstond dertig jaar geleden als theateratelier in een zorginstelling voor mensen met een verstandelijke beperking. In het Brusselse en ver daarbuiten heeft THEATER TARTAAR een naam die klinkt als een klok. Sinds enkele jaren werken ze samen met HETGEVOLG en slaan de handen en harten in elkaar vanuit een beider rotsvast geloof in het kunnen van elke mens.

Planeet-vergeet- me – niet wordt gerealiseerd in de ONDERSTROOM – werking van theater Tartaar in samenwerking met HETGEVOLG. Op vaste dagen komen fragiele

mensen in fragiele posities samen om de kracht van de kunsten te ontdekken en deze kracht omzetten in een eigen kracht. ONDERSTROOM is een groeigebied om te groeien als mens binnen een gezamenlijk artistiek project. Ver weg van gekende stromingen en reeds bewandelde paden heeft ieder mens zijn eigen verhaal, een verhaal dat door zijn uniciteit tegelijkertijd een universeel verhaal wordt. Een verhaal waarin ieder ander zijn persoonlijk verhaal herkent.

Theater Tartaar geeft deze verhalen een plaats binnen zijn werking in deze ONDERSTROOM. Niet enkel de verhalen; ook en vooral de mens achter deze verhalen. Theater Tartaar wil meer mensen in contact brengen met kunst en cultuur en via het theater hun ongekende talenten laten ontdekken en laten groeien.

Dies Irae

Dies Irae dient als muzikaal antwoord op de klimaatverandering, met de middeleeuwse klaagzang van de ‘Dag van de Toorn’ (Dag des Oordeels) uit de Requiemmis. Zoals de titel doet vermoeden dat het stuk geen vrolijke gevoelens overbrengt. In Galina Ustvolskaya’s compositie Dies Irae uit de jaren zeventig acht contrabassen en een piano, samen met een kistvormig houten kist, dienen als onheilspellende symbolen van onheil. De oorlog barst los op de reis naar de Dag des Oordeels. Heinrich Bibers Battalia uit 1673: Bibers muziek valt uiteen in pijnlijke dissonanten en chaotische kreten, entropie afbeelden als een teken van een naderende apocalyps. Temidden van deze strijd, de bewegingen van George Crumb’s Black Engelen ontvouwen zich, een reactie op de oorlog in Vietnam, alsof ze op elkaar lijken muziek voor een horrorfilm. De Crucifixus van Antonio Lotti dan komt naar voren als een stem uit een andere wereld. Dit stukje theater zonder plot is ontworpen als een aanval op de zintuigen, compleet met waarschuwingssirenes en trombones. De conclusie kenmerkt het tikken van een tijdbom, een aangrijpende herinnering aan de precaire aard van ons bestaan.

Dreammusic

De betoverende drones van Anna Thorvaldsdottir bevatten krachtige emotionele ladingen, laverend tussen ontzetting en ontzag. De lage instrumenten in haar vierluik In The Light Of Air creëren een indrukwekkend oceaan van geluid waarop de muzikale poëzie, opgedragen aan het licht, wordt gedicht. De vier delen – Luminance, Serenity, Existence en Remembrance – worden verbonden door korte overgangen en vormen zo een dromerige eenheid. Een aangepast lichtconcept versterkt de unieke atmosfeer.

Met mysterieus gefluister levert de Vlaams componiste Maya Verlaak een bijdrage tot het nieuwe oeuvre voor ensemble en electronics. In Whispers bepaalt de menselijke stem de evolutie van de klankkleuren en harmonieën die in het ensemblespel geboren worden.

Ook Dreammusic van Lera Auerbach brengt de luisteraar in een droomachtige trance. Haar muziek – dramatisch, communicatief en rijk aan broeiende intensiteit en poëtische expressie – spreekt met een bijzondere stem die voortbouwt op de taal van modernisten als Sjostakovitsj en Alfred Schnittke. HERMESensemble wordt geleid door Koen Kessels in een unieke dialoog met cellovirtuoze Maya Fridmann.

De Intrede

Verbinding. Het is waarom we dit project maken, het is waarover dit project gaat. Meer dan ooit zweven we tussen individualisering & globalisering. Lang was de kerk een houvast, zeker in ‘de diepe Vlaanders’, maar ook dat heilig huisje is stilaan gesneuveld. Velen zoeken steeds wanhopiger naar zingeving & sociale structuren waar ze (h)erkenning kunnen in vinden.

In De Intrede krijgt een individualistische gemeenschap het bericht dat ‘de verlosser’ komt. Die gepast ontvangen, wordt een collectief doel. Van solitair naar solidair. Maar hoe lang duurt het voordat eigen gewin en toe-eigening weer de kop opsteken?

De Intrede is een sectoroverschrijdend sociaal-artistiek project tussen De Schaduw, De Spil, STAP, Groep Gidts & Watermusic. Met een diversiteit aan participanten onderzoeken we wat ons écht verbindt. Dit onderzoek, waarvan elk traject (beweging, muziek, tekst, vorm …) met de participanten tot stand is gekomen, mondt uit in 12 locatievoorstellingen & een podcast over het maakproces.

Badaboem

Badaboem is een swingende theatervoorstelling voor iedereen vanaf 6 tot 106, het ultieme muzikale familiespektakel, of de meest (inter)actieve schoolvoorstelling.
Na de succesproducties Niets (Ben X) en Neeland is dit de nieuwste jeugdvoorstelling geschreven en geregisseerd door Nic Balthazar, die zelf ook een drummer is. Vandaar het thema: de liefde en de liefde voor muziek, slagwerk in het bijzonder.

Het is de ultieme familievoorstelling. Want jongeren houden van drums. Maar hun vaders en moeders ook. Een wervelend videospektakel ondersteunt een show waarin ook het publiek slagwerker wordt. 

ICE

De beschouwing van levenloze voorwerpen die bewegen of bewogen in de ruimte, is steeds een grote inspiratie geweest doorheen Bahar’s carrière. Tijd geeft een menselijk karakter aan eender welk object in beweging. Wij, als toeschouwer, beginnen onze intenties en verlangens te projecteren op de levenloze objecten door die manier waarop ze bewogen worden.

In Ice zou ze graag werken met touwen en stoffen. De reden waarom ze ervoor opteert om met deze twee materialen te werken is dat zij zeer goed functioneren op zichzelf en in relatie tot elkaar. Ze kunnen prachtige architectuur creëren aan de hand van simpele knopen en plaatsing. Een andere reden is dat ze gemakkelijk transporteerbaar zijn en dat ze met een simpele structuur enorme sculpturen kunnen creëren in eender welke ruimte.

In Ice zou ze graag bestuderen welke choreografie zou kunnen ontstaan uit deze elementen. Met “choreografie” bedoelt ze de compositie van de intenties en verlangens van het levenloze en de performers op het podium. Het touw en de stof zouden niet enkel de objecten zijn die gemanipuleerd worden of de scenografie uitmaken die het lichaam van de performer omringt, maar ze zouden ook de metafoor vormen van zijn/haar onderbewustzijn.

Ice is een hybride vorm tussen dans, theater, architectuur en beeldende kunst, ontworpen voor iedereen om zijn eigen verhaal te vinden en te navigeren door tijd, ruimte en zichzelf. Deze tweekoppige solo is een hymne aan onze menselijke conditie door de performer alleen voor een uitgestrekte en complexe wereld te plaatsen.