Inter:view


Alle interviews gaan eigenlijk over de interviewers,
dat weet je toch?
Interviews gaan over de ijdelheid
van interviewers die denken:
met mij praat jij wél.
Ik ben degene bij wie je loslaat,
bij wie je je ware ik kunt tonen.
Ik ben degene bij wie je tot inzichten komt
waarvan je niet eens wist dat je ze had.

Twee vrouwen staan op de scène. De ene is een gevierde actrice die op het punt staat haar eerste eigen film te maken, de andere een gelauwerde journaliste die haar confronteert met vragen, vermoedens en geruchten. Wat begint als een gemoedelijke Q&A ontspoort gaandeweg in een spel van bewijsdrang, kantelende machtsdynamieken en fanatieke ontmaskeringspogingen. Alle onthullingen ten spijt is het nog maar de vraag hoe goed we hen echt leren kennen. Blijft het bij die eindeloze poging om iets te zeggen dat waar, eerlijk of volledig wil zijn, maar dat nooit is? 

Hoe ontlok je waar je op uit bent? Wat zeg je om te beantwoorden aan wat van jou gevraagd wordt? En wie ben je als de ander jouw woorden bepaalt? In de hoogdagen van de clickbait wagen Natali Broods en Katelijne Damen zich met gespeelde openhartigheid aan de kunst van het diepte-interview om het te eren, te bevragen en te parodiëren. Zo tonen ze wat het in wezen is: geen wederkerige uitwisseling, maar een vorm van zelfsculptuur en controle – een dun laagje vernis over een chaotisch leven

WASDA

WASDA is was. Heel veel was. Bergen was. Zeeën was. 

WASDA is wasdraden, wasmachines, wasmanden, wasspelden, waspoeder en wind.

WASDA is veel kleren, kleren die niet meer meedoen, aan de kant staan, ongepast zijn, niet meer gedragen worden. 

Maar… wasda? Beweegt dat hemd? Heeft die broek net gezucht? Die kleren leven, ofwa?!

WASDA, da’s twee sokken met ruzie die elkaar nooit meer willen zien, da’s een das met de slappe lach, een dansende trui, een hemd dat verdrietig is omdat niemand zich nog iets van hem aantrekt. Want kleren zijn als mensen, ze kunnen slecht gezind zijn, dansen, blij zijn of bang of boos. Mensen zijn als kleren, we willen allemaal gedragen worden… WASDA is meedoen, mee aan de slag, van je stoel af, mee de vloer op. Plooien gladstrijken, wind blazen, was verzachten, kleren troosten, zorg dragen.

WASDA is samen, voor elkaar.

WASDA overkomt ons.

WAWASDA? DAWASNOGALWA.

WASDA is een ode aan de fantasie van de kleuter en een pleidooi voor een duurzame samenleving waarin mensen voor elkaar zorgen. WASDA is een dansante taalarme voorstelling vol acrobatie, beweging, humor en poëzie. Emma en Ehren zijn dansers die meespelen, Stijn is acteur, die mee beweegt. Samen zijn ze prettig gestoord, aanstekelijk, poëtisch, grappig en ontroerend.

WASDA wil niet enkel een voorstelling zijn waar je naar kijkt, maar ook een ervaring die je overkomt. Niet alleen voor de spelers, maar ook voor de kinderen en hun families. Een gedeeld moment van spel, zorg, chaos en was. Een voorstelling over samen, wij, ons, allemaal, iedereen.

Nickenik

Nick en ik zijn twee handen op één buik

Wij doen alles samen.

Wij eten samen,

Wij maken samen muziek,

Wij overleven samen.

Wij zitten samen in deze bunker.

Diep onder de grond.

Want de wereld is vergaan.

Denken we.

Een vulkaanuitbarsting?

Een nucleaire oorlog?

Een komeet?

Wie zal het zeggen.

Iets heel dramatisch in ieder geval.

Met veel bloed en geschreeuw en ontploffingen.

Of een wereldwijde epidemie zonder vaccin ofzo.

Soit.

‘Doet er eigenlijk niet toe’, zegt Nick.

‘Niks doet er toe, zolang de deur van deze bunker maar dicht blijft’, zegt Nick.

Nick weet veel. Al goed.

Ik weet niet zo veel.

Ik ben vooral bang.

Nick niet, zegt hij. Maar ik weet dat dat niet waar is.

Ik ken hem zo goed, dat ik weet wat hij denkt en voelt.

Denk ik.

Voor deze voorstelling vertrekken Michai en Stijn van hun fascinatie voor de tsunami aan mentale problemen van jongeren vandaag. Dit thema wordt in zijn breedste behandeld om zowel artistiek als inhoudelijk aansluiting te vinden bij de diversiteit van de jongeren die de voorstellingen zullen bijwonen. De absurde, humoristische en bevreemdende eigenheid van De Mannschaftvoorstellingen draagt daartoe bij.

NICKENIK is een Mannschaft-voorstelling over mentale gezondheid voor iedereen die 14 is en die ooit 14 was. Met veel zorg voor het thema, bakken humor, snedige snelle dialogen en muziek.

Stille Stemmen

Met STILLE STEMMEN waagt Opening Doors zich aan een nieuw artistiek terrein: muziektheater.

Voor deze voorstelling gaan de spelers samen met Esmé Bos en Bart Voet op zoek naar klank, stem en muzikaliteit. Met akoestische instrumenten, zelf ontdekte geluiden ontstaat een unieke theatrale klankwereld

Stefan Perceval waakt over de dramaturgie en eindregie. HETGEVOLG verzorgt de technische en productionele ondersteuning.

STILLE STEMMEN is een voorstelling over gehoord worden. Over hun stem, hun bewegingen, hun kracht en hun verhalen; over hoe ze letterlijk en figuurlijk in de wereld staan of hangen, of zitten en hoe ze zich door die wereld bewegen: zingend, mompelend, roepend, dansend, schuifelend, rennend, bevend.

Ze gaan op zoek naar ieders stem. Naar de bange stem, de scherpe stem, de zachte en warme stem. Naar geluiden die blij maken en daar woorden aan geven. Zo ontstaat een gelaagde, poëtische en ontroerende muziektheatervoorstelling die hoorbaar maakt wat vaak ongehoord blijft.

Surplace

Twee mensen. Een vrouw en een man. 
Ze staan midden in het leven. Te oud om nog jong te zijn. Te jong om te aanvaarden dat niks meer kan en niks meer moet. 

Ze staan surplace. Zoals in de koers: balancerend met je voeten op de trappers ben je in volle beweging maar je gaat niet meer vooruit. 


In ‘Surplace’ maken Mieke Laureys (Johnny MUS) en Danny Ronaldo (Circus Ronaldo) samen de balans op. Twee spelers die elkaar al jaren kennen en waarderen, delen hun liefde voor de kleine verhalen achter de mens. Hun ontmoeting op scène is een duet van tederheid, humor en herkenning. 


Live muziek van accordeon en dwarsfluit weeft zich door hun spel, tilt troostend de herinneringen op of steekt misschien net het vuur weer aan. ‘Surplace’ is geen voorstelling over oud zijn, maar over de weg ernaartoe. Over balanceren tussen gisteren en morgen, tussen weemoed en goesting, tussen dromen en realiteit. Over de illusie dat je het leven kan plannen en naar je hand zetten, en het besef dat ouder worden zich toch niet laat regisseren. Een ode aan het onderweg zijn, aan de kunst van loslaten, aan het spel van het leven zelf. 

Geen Oude Vrouwtjes

“Geen Oude Vrouwtjes” is een theatrale reis door de tijd met la grande dame van het Vlaams theater, Chris Lomme en de Hartenspelers van HETGEVOLG.

Een reizende theatervoorstelling die bij jou in het parochiehuis in jouw straat, het gemeenschapscentrum in jouw dorp, het ontmoetingscentrum in jouw stad , in de zaal van het woonzorgcentrum vlakbij wordt gepresenteerd,……

Controversiële onderwerpen worden niet geschuwd. We presenteren een voorstelling over leven van lang geledenen over passie en aarzeling, verveling en avontuur van vandaag de dag als je ouder bent.

Een echte ode aan de wankele stem. Want al wat wordt toegejuicht bij jonge mensen wordt doodgezwegen bij ouderen maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Al deze verhalen van vroeger en nu komen samen in een voorstelling vol muziek, tekst en hier en daar zelfs een dansje. In elke stad wordt de voorstelling aangepast gepresenteerd op een plek die makkelijk toegankelijk is voor ouderen.

We Want You!

Doorheen de geschiedenis heeft er een unieke symbiotische relatie bestaan tussen circus en oorlogsvoering. Voor onze nieuwe creatie gebruiken we deze opmerkelijke connectie als vertrekpunt.

De werktitel van deze creatie is “We Want You!”, een verwijzing naar de Amerikaanse propagandacampagne met de afbeelding van Uncle Sam geïnspireerd op ringmaster en clown Dan Rice. We gebruiken ook de ondertitel “Make Circus, Not War”.

U mag een verfijnde openluchtvoorstelling verwachten met Russisch kader, acrobatie en de heruitvinding van de menselijke kanonskogel. We houden ons weg van actuele conflicten en richten ons vooral op het creëren van een voorstelling die een betere wereld voorstelt.

A Room Of His Own

The secret castle, the urban oasis, the multimedia fun palace – the bed.
There she lies, a critic alone in pyjamas watching late-night television, dissecting the fantasies of sexual freedom while the world outside continues its endless pursuit of pleasure
.

A Room Of His Own is een perverse comedy of manners over pornografie, macht en seksuele politiek. Centraal staat Andrea Dworkin, de iconische anti-pornofeministe uit de jaren zeventig. Tijdens een slapeloze nacht neemt Dworkin het publiek mee op een duistere tocht door de naoorlogse belofte van seksuele vrijheid – haar decadente droombeelden, haar tegenstrijdigheden, haar blijvende greep op de samenleving. Een ode aan een stem die onze consumptie van seksuele fantasieën in vraag stelde.

In het Engels – met Nederlandse ondertitels

Swiping Right

Kan (online) daten een middel zijn tegen politieke polarisatie? In Swiping Right onderzoekt Sophie Anna Veelenturf wat er gebeurt wanneer politieke tegenpolen elkaar romantisch ontmoeten. Wat doet ideologie met onze datingwereld, verlangens en relaties? Gebaseerd op haar eigen ervaringen – waarin dates met rechtsconservatieve mannen keer op keer spaak liepen – vertaalt Sophie Anna, een zelfverklaard “links meisje”, haar persoonlijke zoektocht naar het podium.


Met humor en scherpe dialogen brengt ze theatrale re-enactments van interviews die ze wereldwijd voerde: met haar dates, maar ook met o.a. politiek gemengde koppels en academici. Het resultaat is een spannende ontmoeting tussen ideologie en intimiteit, waarin Sophie Anna flirt met standup en documentair theater. Op nietsontziende, maar kwetsbare wijze verkent ze de grenzen tussen liefde en politiek. Zo houdt ze het publiek een spiegel voor en stelt ze de prangende vraag: kunnen tegenpolen elkaar écht aantrekken? 


Deze eerste creatie bij BERLIN bouwt voort op haar veelgeprezen masterproef Linkse Gaatjes. Na onderzoek in België en Nederland breidt ze haar actieterrein uit naar o.a. het Verenigd Koninkrijk. 

The Sinking of the Titanic

Een nieuwe enscenering van Gavin Bryars’ baanbrekende werk The Sinking of the Titanic, opnieuw vormgegeven voor live-ensemble, videoprojectie en ruimtelijk geluid. Deze voorstelling van 60 minuten dompelt het publiek onder in een huiveringwekkende meditatie over verlies, uithoudingsvermogen en herinnering – waar geluid en beeld oplossen in de diepte.

Uitgevoerd zonder dirigent bewegen de musici van HERMESensemble zich binnen de visuele wereld van het stuk, in een enscenering door Lise Bruyneel, terwijl ze geleidelijk zowel klankmatig als scenografisch worden ondergedompeld. Het resultaat is een levend requiem—een elegie die historische tragedie transformeert tot poëtische resonantie.