A Room Of His Own

The secret castle, the urban oasis, the multimedia fun palace – the bed.
There she lies, a critic alone in pyjamas watching late-night television, dissecting the fantasies of sexual freedom while the world outside continues its endless pursuit of pleasure.

A Room Of His Own is een perverse comedy of manners over pornografie, macht en seksuele politiek. Centraal staat Andrea Dworkin, de iconische anti-pornofeministe uit de jaren zeventig. Tijdens een slapeloze nacht neemt Dworkin het publiek mee op een duistere tocht door de naoorlogse belofte van seksuele vrijheid – haar decadente droombeelden, haar tegenstrijdigheden, haar blijvende greep op de samenleving. Een ode aan een stem die onze consumptie van seksuele fantasieën in vraag stelde.

In het Engels – met Nederlandse ondertitels

DE SITCOMEBACK

In 2025 waagde DE HOE zich aan het maken van een sitcom op het toneel, een megalomaan plan dat alleen maar kon eindigen met gefnuikte ambities, gebroken harten en geknakte ego’s. Tegen alle wetten van de logica in slaagden de spelers toch in hun opzet. DE SITCOM werd een triomf en overtrof zelfs Opening Night, jubelde een recensent. Maar stel dat de complexe creatie achter de schermen haar tol had geëist. Wat als de groep in werkelijkheid op barsten stond, op een haar na uit elkaar gespeeld was? Extern succes, intern conflict. En dan de vraag: wat nu? Wat nu in godsnaam gedaan? 

Een comeback maken, natuurlijk, maar waarnaartoe? 
DE SITCOM eindigde met een existentiële dooltocht van lynchiaanse proporties, op zoek naar een uitweg uit de eindeloze lacherigheid. Precies daar pikt DE HOE de draad weer op: wat treft het gezelschap aan in het hart van het labyrint? In DE SITCOMEBACK – tegelijk een spiegel, spin-off én een volledig op zichzelf staand stuk – pogen de leden van DE HOE een definitief voorlopig antwoord te geven op de vragen waar ze niet langer omheen kunnen draaien. Is het allemaal om te lachen of om te huilen? Wanneer wordt lichtheid ondraaglijk? En hoe word je weer de bezielde groep die je altijd al hoopte te zijn?

Pool of Sound

‘Klankbad’ mag je voor één keer letterlijk nemen. Van de ticketbalie door de kleedhokjes – waar je je zwempak aantrekt – tot in het zwembad dompelen Nemø ensemble en Elena Rykova je onder in de vele dimensies van klank onder water. In de utopische onderwatermuziek van Pak Yan Lau lossen klanken op in een dromerig, vloeibaar onderbewustzijn, waarin niets nog absurd is. Tegelijk zet Joel Cahen ons bruusk met de voeten op de grond. Zijn indringende soundscape confronteert de luisteraar met de menselijke geluidsvervuiling in de oceanen: een gesmoorde kreet voor stillere zeeën.

Lost & Found Futures

In Lost & Found Futures verkent More Dogs de toekomst als een concept in verval. Geïnspireerd door Mark Fisher’s ‘Lost Futures’ – toekomstbeelden die ooit veelbelovend waren maar nu slechts als schimmen bestaan – daagt de voorstelling het publiek uit om hun ideeën over de toekomst opnieuw uit te vinden.

De voorstelling weeft ideeën van filosofen, kunstenaars en denkers uit verschillende tijden samen, die nieuwe perspectieven op de toekomst verkennen. De MC, die verschillende personages aanneemt, neemt het publiek mee op een reis van woorden, zijn stem ritmisch verweven met de pulserende techno-beats die de ruimte vullen. In zijn wervelende monoloog stelt hij diepgaande vragen over onze dromen, angsten en verwachtingen voor de toekomst, en daagt iedereen uit om niet alleen na te denken, maar ook te voelen, te heroverwegen en samen met de muziek de horizon van wat mogelijk is opnieuw te verkennen.

Lost & Found Futures is een zoektocht naar hoe we onszelf opnieuw kunnen uitvinden in de context van een toekomst die we samen kunnen vormgeven. Het stuk stelt vragen over de rol van de toeschouwer in de voortdurende evolutie van onze wereld en nodigt uit tot introspectie: Hoe zie jij de toekomst? Hoe kan jij bijdragen aan de verandering?

Swiping Right

Kan (online) daten een middel zijn tegen politieke polarisatie? In Swiping Right (werktitel) onderzoekt Sophie Anna Veelenturf wat er gebeurt wanneer politieke tegenpolen elkaar romantisch ontmoeten. Wat doet ideologie met onze datingwereld, verlangens en relaties? Gebaseerd op haar eigen ervaringen – waarin dates met rechtsconservatieve mannen keer op keer spaak liepen – vertaalt Sophie Anna, een zelfverklaard “links meisje”, haar persoonlijke zoektocht naar het podium.

Met humor en scherpe dialogen brengt ze theatrale re-enactments van interviews die ze wereldwijd voerde: met haar dates, maar ook met o.a. politiek gemengde koppels en academici. Het resultaat is een spannende ontmoeting tussen ideologie en intimiteit, waarin Sophie Anna flirt met standup en documentair theater. Op nietsontziende, maar kwetsbare wijze verkent ze de grenzen tussen liefde en politiek. Zo houdt ze het publiek een spiegel voor en stelt ze de prangende vraag: kunnen tegenpolen elkaar écht aantrekken? 

Deze eerste creatie bij BERLIN bouwt voort op haar veelgeprezen masterproef Linkse Gaatjes. Na onderzoek in België en Nederland breidt ze haar actieterrein uit naar o.a. het Verenigd Koninkrijk. Première in de festivalzomer van 2025.

The Sinking of the Titanic

Een nieuwe enscenering van Gavin Bryars’ baanbrekende werk The Sinking of the Titanic, opnieuw vormgegeven voor live-ensemble, videoprojectie en ruimtelijk geluid. Deze voorstelling van 60 minuten dompelt het publiek onder in een huiveringwekkende meditatie over verlies, uithoudingsvermogen en herinnering – waar geluid en beeld oplossen in de diepte.

Uitgevoerd zonder dirigent bewegen de musici van HERMESensemble zich binnen de visuele wereld van het stuk, in een enscenering door Lise Bruyneel, terwijl ze geleidelijk zowel klankmatig als scenografisch worden ondergedompeld. Het resultaat is een levend requiem—een elegie die historische tragedie transformeert tot poëtische resonantie.

The Forest School

ANDERS KIJKEN MAAKT HET VERSCHIL

In 1926 richt de Russische psychiater Groenja Soechareva in het geheim The Forest School op – een afgelegen plek waar elf neurodivergente kinderen vrij mogen leven. Ze beschrijft hen niet als ‘gestoord’, maar als begaafd, en introduceert de term “autismus” jaren voor Kanner en Asperger dat doen. Haar werk wordt gecensureerd. Zijzelf verdwijnt in de goelag. Haar naam raakt uitgewist.

Honderd jaar later brengt een regisseur, net gediagnosticeerd met autisme, een aantal neurodivergente spelers samen. Hij wil Groenja’s project opnieuw tot leven wekken. Wie waren die kinderen? Wat als hun toekomst wél ruimte had gekregen?
Samen onderzoeken ze de grote vragen: Wie bepaalt de norm? Wat gebeurt er als labels verdwijnen? En zal de wereld de idealen van The Forest School nu wel omarmen?

Een inclusieve co-creatie van en met Evelien Bosmans, Thomas Janssens, Eli Luyten, Ann Omloop, Lucas Smets, Britta Tegenbosch, Dante Van Den Broeck, Kato Van Dyck, Heidi Van Immerseel, Oscar Van Rompay, Hade Vlieghe en Tanya Zabarylo. Samen vormen zij een uniek ensemble dat het publiek uitnodigt om anders te kijken naar verschil en ruimte te maken voor iedereen.

Ik Dacht Dat Jij

HETGEVOLG in co-productie met HET LAATSTE BEDRIJF

Topacteur Stefaan Degand (gekend van: Maestro Degand, De slimste mens ter wereld, De ronde,…) geeft een eigen stem aan een man die op zoek wil gaan naar zijn dochter, die hij vanaf haar zevende niet meer heeft gezien, en met machteloze macht probeert zijn vrouw lief te hebben. Hij lijkt zichzelf ervan te willen overtuigen dat hij met reden woedend en jaloers kan worden, en dat terwijl hij haar regelmatig toevertrouwt zoveel van haar te houden. En ze kunnen toch lachen samen? Dan is alles toch goed?
Zo mooi als de liefde begon, zo sijpelen de dreiging en beklemming meer en meer door in dit juweel van een verhaal, dat vol vaart op een onontkoombaar maar onverwacht einde afkoerst.

Naar het boek van Joke van Leeuwen uitgegeven door EM. Querido’s Uitgeverij.

Met de steun van de Stad Turnhout en de Vlaamse Gemeenschap

Wit is altijd schoon

Requiem voor een babbelkous

Naar het boek van Leo Pleysier
HETGEVOLG in coproductie met Het Laatste Bedrijf

Isabelle Van Hecke (gekend van: Nonkels, De ideale wereld, Albatros…) gaat samen met regisseur Stefan Perceval aan de slag met een beklijvende tekst over afscheid en ontdekken, over samen en alleen.

Een opgewekte roman over rouw, afkomst en taal. Kan dat wel? Wie de roman Wit is altijd schoon van Leo Pleysier heeft gelezen, kent het antwoord. In een buitengewone heldere en lichtvoelige taal beschrijft Pleysier de complexe gevoelens van een zoon voor zijn overleden moeder, die hem heel lang bedolven heeft onder haar gepraat. Het levert een warm en liefdevol portret op van de moeder.

Allee, vooruit.
Pakt die lakens van grotemoe dan maar als ge dat liever ziet.
En als mijn grijs kleed daar beter bij past.
Ik vind dat feitelijk zelf ook vele schoonder: wit.
Gewoon wit.
Dat past vele beter bij mijn kleed.
Ge hebt er geen gedacht van waar dat die begrafenisondernemers tegenwoordig mee
komen mee al dat purper en mee die synthetische rommel.
Zegt straks maar tegen den Dest dat ik dat purper gedoe niet meer op mijn lijf wil hebben.
Dat ‘m zijn lijkwade maar terug mee naar huis pakt want dat ik veel liever opgebaard lig in mijn eigen lakens.
Ge hadt groot gelijk. Ik zie het nu zelf ook.
Het is beter dat ge dat veranderd hebt.
Van purper naar wit.

Met de steun van de Vlaamse gemeenschap

Loro speelt Laura

Een televisiestudio. Een presentatrice. Een liveband.

De tributeband Loro komt de Italiaanse cultfiguur Laura spelen. Maar hoe doe je dat? Spelen ze haar muziek, of ook Laura zelf? Wie is Laura? Hoe raakte ze vergeten? Wat betekent het om haar te spelen? En gebruikt Loro Laura niet om zelf successen na te jagen? In het decor van de studio ontspint zich een ontroerende zoektocht naar authenticiteit en impact in een gefabriceerde wereld.

‘Loro speelt Laura’ is een speelse theatervoorstelling, een muzikale documentaire en een spectaculair liveconcert.