De Warande

Cultuurcentrum Hasselt

CC Bolwerk

Arenberg

MoMeNT

Classical Queers

Een unieke performance die het verleden en het heden met elkaar verweeft.

In Classical Queers kruipt Johannes Wirix-Speetjens in de huid van iconische queer artiesten zoals Freddie Mercury, Peter Tsjaikovski en Ethel Smyth. Voor veel queer personen was kunst een toevluchtsoord—een plek waar ze zichzelf konden zijn in een wereld die hen niet altijd accepteerde. 

Johannes brengt deze verborgen queer geschiedenissen tot leven en laat zien hoe queer zijn door de eeuwen heen in kunst is weerspiegeld. Tegelijk verweeft hij de levens en muziek van deze artiesten met zijn eigen zoektocht naar identiteit in de 21e eeuw.

De voorstelling werpt een nieuw licht op de muziekgeschiedenis en toont hoe deze blijft inspireren in de zoektocht naar liefde en identiteit. Veel van deze verhalen liggen verborgen in de muziek die we vandaag de dag nog steeds bewonderen, beluisteren en meezingen. 

Classical Queers bouwt voort op de bekroonde Klara-podcast en het gelijknamige boek (Borgerhoff & Lamberigts).  

BOBBY Here for you

Het licht van de stad schijnt te fel

Sluit de gordijnen

Timmer uw ramen dicht

Kill the city

Shut it out

De voorstelling “BOBBY H̶e̶r̶e̶ f̶o̶r̶ y̶o̶u̶”  is een prachtig kleinood. “Een intelligente en subtiel gespeelde monoloog, waarvan de impact zich ook achteraf nog laat gelden. Daar blijft het stuk verder aan hart en geest krabben,”  zo schreef recensente Liv Laveyne over actrice Romy Louise Lauwers en haar eerste monoloog, geregisseerd door Peter Seynaeve.

Bobby heeft zich teruggetrokken in een appartement, komt nooit meer buiten en aanschouwt de wereld van achter een raam. Voorvoelt ze dingen of verliest ze langzamerhand haar greep op de wereld en het leven?

Het is een prachtig vormgegeven portret die de innerlijke wereld schetst van een jonge, hedendaagse kluizenaar. Hoe zorg ik voor mezelf in een wereld die zich van mij niets aantrekt? De ontheemding blijft nazinderen. 

“Je ziet een mens die – als een vlinder in de winter – niet gezien wordt, maar diep vanbinnen hoopt door iemand gezien te worden.”  (Els Van Steenbergen, Knack)

Een voorstelling, zowel voor een volwassen publiek als voor een jongerenpubliek. 

Speelperiode : februari – maart 2027

Duurtijd : 55 minuten

Leeftijd : 16+

Voor de schoolvoorstellingen is er een lesmap aanwezig en doet Romy graag een nabespreking met de leerlingen.

De Jaren

Volle zalen en lovende recensies voor de eerste tournee van ‘De Jaren’, waarin rasactrices Els Dottermans en Viviane De Muynck voor het eerst in 40 jaar samen op de planken staan. 

In het onder superlatieven bedolven boek ‘De Jaren’ (2008) van Nobelprijswinnares Annie Ernaux overschouwt de schrijfster haar leven tussen 1941 en 2006.

Geschetst tegen het canvas van een veranderende tijdsgeest, levert dat niet alleen een indrukwekkend vrouwenportret op maar ook een uitermate herkenbaar beeld van de naoorlogse westerse geschiedenis.

“Regisseur Piet Arfeuille en zijn vitale koor gebruiken het multiperspectief van het theater om Ernaux’ tijdsbeeld nog extra te verdiepen. De voorstelling maakt de kracht voelbaar om boven je eigen ervaring uit te stijgen.”  (Wouter Hillaert – De Standaard).

Naast Dottermans en De Muynck spelen de jonge Kiana Porte en Carine van Bruggen.

“De geschiedenis stroomt door deze vier vrouwenlichamen; de actrices doen de tekst fonkelen” (Natalie Gielen – etcetera).

Voor de muziek tekent aanstormend talent Hendrik Lasure, die vlot schakelt tussen moderne jazz, alternatieve popmuziek en in 2022 verraste met zijn Nederlandstalige plaat ‘Het wiel’.

Speelperiode seizoen 26-27 : november – december 2026 & januari 2027

Ik noem jou

IK NOEM JOU is een sterke vertelling van de geschiedenis van de twintigste eeuw, Marit Stocker en Hartenspelers uit Marokko, Iran, Turkije en Armenië spelen.

Een verhaal over hoe ongewild geschiedenis ons vormt en dat we daarom de geschiedenis nooit mogen vergeten.

Sofie Decleir en de Hartenspelers gaan samen de dialoog aan en spelen IK NOEM JOU waarbij ze elkaars geschiedenis beschrijven en ontdekken dat er in alle verschillen veel raakpunten zijn.

Vertrekpunt van deze voorstelling is de eigen geschiedenis van theatermaker Marit Stocker en het leven van haar Joodse voorouders, de familie Israëls, waaronder de schilders Jozef en Isaac Israëls. Haar overgrootmoeder, Henriette Israëls vluchtte tijdens de tweede wereldoorlog naar Zwitserland en stichtte daar een nieuw gezin. Bij terugkomst in Amsterdam was haar hele familie gedeporteerd naar verschillende concentratiekampen zonder enige kans op overleven. Het schuldgevoel dat deze vrouw met zich meedroeg weegt generaties later nog steeds door.

Marit Stocker kijkt in IK NOEM JOU dit trauma recht in de ogen en schrijft aan de hand van haar familiegeschiedenis een verhaal waarin discriminatie, rascime en rassenhaat – meer dan termen – hartverscheurend zijn en mensen tekenen voor de rest van hun leven.

Vanuit haar geschiedenis reflecteert Marit Stocker naar de Hartenspelers van HETGEVOLG, mensen van over de hele wereld die elk hun verhaal meedragen en laten zien hoe geschiedenis dikwijls ongewild hun levensloop heeft bepaald. Hoe ze omgaan met die geschiedenis en wat hen kwetsbaar en weerbaar maakt. In IK NOEM JOU beschrijft Marit Stocker een nieuw gevoel van verbinding van haar leven met het verloop van de geschiedenis.

Zelden zal een verhaal ervoor zorgen dat het landschap waarin het zich afspeelt en de mensen die er in wonen, zo verankerd raken in de harten van het publiek als dat bij IK NOEM JOU.

HETGEVOLG laat verschillende stemmen en visies aan het woord, we zijn een plek waarin alle stemmen veilig aan bod moeten komen. Zo stellen we ons kwetsbaar op.

Dat is HETGEVOLG.

Speelperiode : oktober – november 2026

Ook als schoolvoorstelling 3^de graad

Wit is altijd schoon

Isabelle Van Hecke (gekend van: Nonkels, De ideale wereld, Albatros…) gaat samen met
regisseur Stefan Perceval aan de slag met een beklijvende tekst over afscheid en ontdekken, over samen en alleen.

Een opgewekte roman over rouw, afkomst en taal. Kan dat wel? Wie de roman Wit is altijd
schoon van Leo Pleysier heeft gelezen, kent het antwoord. In een buitengewone heldere en lichtvoetige taal beschrijft Pleysier de complexe gevoelens van een zoon voor zijn overleden moeder, die hem heel lang bedolven heeft onder haar gepraat. Het levert een warm en liefdevol portret op van de moeder.

Allee, vooruit.
Pakt die lakens van grotemoe dan maar als ge dat liever ziet.
En als mijn grijs kleed daar beter bij past.
Ik vind dat feitelijk zelf ook vele schoonder: wit.
Gewoon wit.
Dat past vele beter bij mijn kleed.
Ge hebt er geen gedacht van waar dat die begrafenisondernemers tegenwoordig mee
afkomen mee al dat purper en mee die synthetische rommel.
Zegt straks maar tegen den Dest dat ik dat purper gedoe niet meer op mijn lijf wil hebben.
Dat ‘m zijn lijkwade maar terug mee naar huis pakt want dat ik veel liever opgebaard lig in
mijn eigen lakens.
Ge hadt groot gelijk. Ik zie het nu zelf ook.
Het is beter dat ge dat veranderd hebt.
Van purper naar wit.

Met de steun van de Vlaamse gemeenschap

Speelperiode seizoen 26-27 : 26 okt tem 29 nov 2026