BARST!

Drie kariatiden houden al eeuwenlang een tempel overeind. Ze zagen rijken opkomen en instorten, oorlogen uitbreken, filosofen spreken en mannen zichzelf tot middelpunt van de geschiedenis uitroepen — terwijl zij al die tijd letterlijk het gewicht droegen. Na de apocalyps besluiten ze eindelijk hun fronton los te laten. Tot hun verbazing blijft het gebouw gewoon staan. Onnodig te zeggen dat er onderlinge spanningen zijn. 

Voor het eerst vertellen zij de geschiedenis zoals zij die zagen: van onder het dak, vanaf de zijlijn, tussen zorg, arbeid en zwijgen in. Een absurde comedy over vrouwelijke draagkracht, onzichtbaar werk, vrijheid en de vraag wie de geschiedenis eigenlijk overeind heeft gehouden.

Speeldata try-outs : 2 tem 8 maart 2028

Speeldata : 10 maart tem 26 mei 2028

gift

Hoeveel mildheid is er nodig om jezelf en de ander niet te vergeten?

De intentie

Gift is een multidisciplinaire voorstelling over hoogsensitiviteit en narcisme. Het publiek wordt meegenomen in de kwetsbaarheid en de kracht van bijzondere persoonlijkheden in relaties waar grenzen vervagen, het zelfbeeld onder druk komt te staan en een liefdevolle verbinding kan uitgroeien tot een verstikkend giftige dynamiek. 

Na de voorstelling van 60 minuten volgt een verdiepend debat van 30 minuten. Twee ervaren sprekers delen hun expertise rond hoogsensitiviteit en narcisme en gaan hierover in gesprek met het publiek. Zo willen we niet alleen raken, maar ook ruimte creëren voor bewustwording, herkenning en dialoog.

Het verhaal

Gift gaat over de relatie tussen Nora en Max. Nora is hoogsensitief. Ze voelt niet alleen emoties, maar ook stiltes, spanningen en de kleinste veranderingen. Haar zachtheid is tegelijk haar kracht én haar kwetsbaarheid.

Max staat daar haaks op. Zijn narcistische trekken zoeken Nora’s grenzen op en overschrijden ze. Tussen hen ontstaat een voortdurend spel van geven en nemen, aantrekken en afstoten. Een spel waarin liefde en afhankelijkheid steeds moeilijker van elkaar te onderscheiden zijn.

Dan is er Thomas, Nora’s broer. Teruggetrokken in de natuur, voelt hij hoe het met zijn zus gaat. Hij probeert haar te bereiken, maar hij lijkt vooral machteloos toe te kijken. 

Scenografie

De scenografie wordt bepaald door een groep zangers en dansers die het speelvlak kunnen inkrimpen of uitvergroten. 

Speelperiode : 10 februari 2028 tem eind april 2028

Fonteinen

de blauwe periode

Vier figuren dobberen rond op een luchtmatrasje in een fontein. Ze dragen hoepelrokken, pruiken, zonnebrillen. Ze zijn iconen van hun tijd, en dat weten ze. Ze weten hoe ze eruit zien, hoe iedereen over hen spreekt. Zij kiezen hoe hun verhaal verteld wordt: als een blauw verhaal. Want iedere grote kunstenaar heeft een blauwe periode. En zij zitten er middenin.

Voor deze voorstelling begeven Carine van Bruggen en Mitch Van Landeghem zich, samen met acteurs Ineke Nijssen en Stan Martens, in het spanningsveld tussen iemands (auto)biografie en de kleur blauw. Ze buigen zich over verschillende kunstenaars die hun eigen verhaal vertelden aan de hand van de meest verdrietige kleur, zoals Joni Mitchell met haar album ‘Blue’, Derek Jarman met de film ‘Blue’, Maggie Nelson met het essayistische ‘Bluets’, Picasso met (onder andere) zijn ‘Blauwe Kamer’, Madonna’s ‘True Blue’, of Dolly Parton met haar hoopvolle ‘Light of a Clear Blue morning’. 
Hoe vertel je je eigen verhaal, wanneer je het liefst niets anders zou tonen dan de kleur blauw? Omdat dat is hoe je je voelt? En hoe licht moet blauw zijn om transparant te worden? Hoe transparant vertelt een beroemdheid over z’n eigen bestaan? Hoe vertel je het verhaal van iemand anders? En waarom hebben wij verhalen van anderen nodig om eerlijk te kunnen zijn over onszelf? 

Na voorstellingen te hebben gemaakt over Bret Easton Ellis, John Cassavetes, Gena Rowlands, Laurie Anderson en Lou Reed, vragen Carine en Mitch zich af wie ze eigenlijk zelf zijn, wie ze graag hadden willen zijn, wie ze graag voor even zouden zijn en of het eigenlijk niet obsceen is om levens van anderen zomaar op het toneel te zetten.
Wij kunnen iedereen zijn. En elke grote kunstenaar heeft een blauwe periode. Dus nu is het aan ons.

Met FONTEINEN (de blauwe periode) maken Carine en Mitch opnieuw een tekstuele theatervoorstelling aan de hand van verhalen van anderen, zoals ze al eerder deden in The Rules of Attraction (2020) en Laurie & Lou (2024). Dit in een nieuwe voorstelling waarin er ook gezongen wordt, met een sterke tekst, een mooi beeld en goede spelers.

FONTEINEN (de blauwe periode) is het eerste deel van een tweeluik. Het tweede deel, de oranje periode, wordt gepland in seizoen 2028-2029. We zien de voorstellingen wel als twee afzonderlijk te bekijken stukken.

Speelperiode : 15 oktober tem 30 november 2027 & januari 2028

Paradis

HET VERHAAL

Geopolitieke spanningen leggen alle internationale vluchten stil. Een handvol gezinnen, koppels en solitaire reizigers boekt noodgedwongen een lang weekend in een Ardens kuuroord vol vergane glorie: afbladderende fresco’s, een zwembad dat aan renovatie toe is, kroonluchters die knarsen bij elke tocht. Het hotel wordt gerund door GOT, een AI-hologram dat zichzelf de toekomst van gastvrijheid noemt maar hapert en glitcht. Naast hem loopt Sébastien, de enige menselijke medewerker, van hot naar her met koffers, servies en servers die opnieuw moeten opstarten. Op de avond van de jachtopening zit iedereen samen aan tafel — gasten, jagers, dorpelingen. Er wordt gegeten en gedanst, en heel even is er zoiets als een gemeenschap. Tot alle gsm’s tegelijk beginnen te trillen. Een overheidsalert: neem uw jodiumtablet, sluit ramen en deuren, ga onder geen beding naar buiten. Dan valt alle communicatie weg. Buiten ziet alles er precies hetzelfde uit. Alleen is er geen mens meer te bekennen. Behalve aan de schommel van het asielcentrum verderop. Moeten die niet gewaarschuwd worden? De meningen zijn verdeeld.

PARADIS is een muzikale, donkere komedie op het scherp van de snede: even herkenbaar als verontrustend. De beeldtaal is geïnspireerd op de films van Roy Andersson: beklijvende tableaux in decors waar het leven ooit lijkt gestopt, met menselijke absurditeit als voedingsbodem. Berlinde Deman speelt live op de scène op jachthoorn, serpent en bazuin. 

Zoals in al haar werk pakt Kyoko Scholiers een moeilijk actueel thema aan, maar kiest ze bewust voor humor, muziek en poëzie — zodat de voorstelling aantrekkelijk en toegankelijk blijft voor een breed publiek.

PARADIS = White Lotus meets Triangle of Sadness, in een Ardens hotel waar het paradijs al een tijdje geleden is opgehouden te bestaan. 

Speelperiode : 20 januari tem maart 2028

De Wachter

Wat als je hoofd een loopje met je neemt en je niet meer kan vertrouwen op je eigen waarnemingen en gedachtes? Victor Gielis, Hartenspeler bij HETGEVOLG (Parade, Wit is altijd schoon), overkwam het. 

In deze pakkende monoloog vertelt hij over zijn psychose, zijn opname in OPZ Geel, de kunst van het wachten en over hoe het komt dat de meest normale mensen in opname zitten. 

Een ode aan geduld en de helende kracht van de verveling. Want hoe vind je jezelf terug als je eigen hoofd je doet geloven dat de hele wereld je liever kwijt is? 

Een eerlijke, ontroerende en ook hilarische getuigenis over de weg uit de psychosezorg en hoe hij uiteindelijk terug de waarde in zijn leven vindt.

Het verhaal van Victor: 

Op een dag verscheen Victor. Na een verblijf in de psychiatrie volgde hij een loopbaanbegeleiding en de begeleidster nam contact op met HETGEVOLG want Victor wou iets ‘creatief’ doen. Hij is dan bij HETGEVOLG gaan repeteren, driemaal per week.  Hij had een innerlijke stem die hem telkens zei dat het toch niet goed was. Maar toen hij op een podium stond kreeg hij steeds te horen dat het goed was. En er was zelfs applaus!“Ik word niet graag bekeken, maar op een podium ben ik een personage en dan vind ik dat niet erg. Ik voel me toch een beetje beschermd achter dat personage terwijl ik toch mezelf laat zien” 

Papierkind

Papierkind is geïnspireerd op het hartverscheurende, waargebeurde verhaal van Sadako Sasaki: het Japanse meisje dat na de atoombom duizend papieren kraanvogels vouwde in de hoop te genezen. Haar papieren vogels worden op de scène een universeel symbool voor de rauwe realiteit van jonge vluchtelingen, anderstalige nieuwkomers en jongeren van hier. Het verhaal snijdt recht door de ziel: hoe overleef je in een wereld die door oorlog, vluchten of trauma flinterdun is geworden?

Soms ben je als mens net als papier. Wit, kwetsbaar en gemakkelijk te kreuken, te verscheuren of weg te blazen door de harde wind van de geschiedenis. Maar papier is ook geduldig, kan transformeren en krijgt vlijmscherpe, krachtige randen wanneer je het herboetseert. Deze beeldende vertelling is het universele verhaal van hoop, reikend over de grenzen en culturen heen, die ons herinnert aan de onbreekbare veerkracht in ieder van ons.

Papierkind is een poëtische jongerenvoorstelling waarin kwetsbaarheid transformeert in pure kracht. In deze creatieve samenwerking brengen choreograaf Iris Bouche en theatermaker en actrice Marit Stocker een beeldende vertelling over overleven, veerkracht en de universele hoop op vrede. 

Doelgroep : schoolvoorstelling 8+

Speelperiode: vanaf februari 2028

U Bent Mijn Moeder

In U bent mijn moeder geeft Joop Admiraal een eerlijk en aangrijpend beeld van het leven van zijn 80-jarige, demente moeder. Stefan Perceval bewerkte dit verhaal tot een moeder-dochter-confrontatie, waarbij Sien Eggers beide rollen speelt.

U bent mijn moeder gaat over het verdriet dat de kop opsteekt als de moeder door de genadeloze tijd wordt ingehaald. Zich dingen niet meer herinnert. Moet leven in een verzorgingstehuis. En denkt dat niemand haar komt bezoeken.

“Ik ben hier nog de beste van allemaal”, zegt ze over haar buren in het tehuis. Ze zal het blijven herhalen tot ze volledig in zichzelf is opgesloten. Het hardvochtige proces van verdwijnen.

Greet Sels schreef hierover in De Standaard: “De verdienste aan deze voorstelling is dat ze niet gevoelig wil zijn of dramatiseert. Het is een respectvol portret, waar desondanks veel humor in zit.”

U bent mijn moeder is een herneming van de voorstelling uit 2020.

Speelperiode : 8 november 2027 – 22 december 2027

(M)Other

Hoe blijf je jezelf, als alles tegelijk van je verwacht wordt?

‘(M)Other’ is een eerlijke, confronterende en tegelijk kwetsbare voorstelling van een moeder die het taboe rond moederschap openbreekt.

Voor elke “supervrouw” die ogenschijnlijk moeiteloos door het glazen plafond breekt, zijn er talloze anderen die er stil tegenaan botsen. Onzichtbaar, maar hardnekkig. In een wereld waar gelijkheid vanzelfsprekend lijkt, stelt Amélie Denayer scherpe vragen over wat er écht veranderd is… en wat niet.

‘(M)Other’ is een intieme en fysieke voorstelling over moederschap en vrouwelijkheid vandaag. Vertrekkend vanuit haar eigen ervaring zoekt Amélie naar het spanningsveld tussen ambitie, identiteit en zorg. Persoonlijk, kwetsbaar en tegelijk herkenbaar voor velen.

Amélie Denayer (BE) raakte tijdens haar studies aan ULB ( Brussel) gefascineerd door het manipuleren van hoepels en de Chinese mast. Ze begon les te geven in het Brusselse circusatelier Circus Zonder Handen, vooraleer ze in 2019 haar studies begon aan L’école du Cirques de Lomme ( Frankrijk). (M)Other is haar eerste eigen voorstelling.

Het nagelatene

Jessa Wildemeersch maakt een meeslepende, intergenerationele theatervoorstelling over offers voor de kunst, leven in de schaduw en de stemmen die de geschiedenis wist.

Josine woont als weduwe in het Malvinahof, tussen de archieven en doeken van de schilder over wiens nalatenschap ze zich al 28 jaar ontfermt. Wanneer een reporter langskomt voor een radioreportage over het atelier, speelt Josine haar rol als impresario met verve.

Maar het gesprek kantelt. De reportage verschuift van de kunst naar de mens achter de schermen: een intiem, scherp en ontroerend portret van een vrouw in de schaduw. Wat heeft ze geofferd ten dienste van de kunst? En wat heeft ze vooral nagelaten te doen?

Het nagelatene is een ode aan de onzichtbare arbeid in de kunstwereld. Een gelaagde, meerstemmige dialoog tussen verleden en heden, archief en actualiteit, kunst en leven.

Met topactrice Katelijne Damen in de hoofdrol, geflankeerd door Jessa Wildemeersch en jong talent Isaura Van Dam.

Het nagelatene kadert in het grote feestjaar rond schilder Jakob Smits (met o.a. overzichtsexpo’s in het KMSKA en het Jakob Smitsmuseum, én samenwerkingen met Spinvis en Lies Van Gasse). De première vindt plaats tijdens het openingsweekend van de expo ‘Een eigen atelier: Vrouwelijke kunstenaars in België 1850-1970’ (gecurateerd door Eric Min & Eric Rinckhout).

Na het succes van haar debuutroman De madonna van het moeras brengt Jessa Wildemeersch opnieuw een verfijnde, slim gecomponeerde en meeslepende tekst met speelse humor en diepgang.

Speelperiode seizoen 27-28 : oktober tem december 2027

Geen Oude Vrouwtjes

“Geen Oude vrouwtjes” is een theatrale reis door de tijd met La Grande Dame van het vlaams theater, Chris Lomme en de Hartenspelers van HETGEVOLG.

Een reizende theatervoorstelling die bij jou in het parochiehuis in jouw straat, het gemeenschapscentrum in jouw dorp, het ontmoetingscentrum in jouw stad , in de zaal van het woonzorgcentrum vlakbij wordt gepresenteerd.

Een theatervoorstelling over het leven van lang geleden en over passie en aarzeling, verveling en avontuur van vandaag; de dag als je ouder bent. Controversiële onderwerpen worden niet geschuwd.

Een echte ode aan de wankele stem. Want al wat wordt toegejuicht bij jonge mensen wordt doodgezwegen bij ouderen …. maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan.

Al deze verhalen van vroeger en nu komen samen in een voorstelling vol muziek, tekst en hier en daar zelfs een dansje.

De voorstelling wordt aangepast gepresenteerd op elke speelplek die makkelijk toegankelijk is voor ouderen.

1 voorwaarde : de voorstelling is vanaf 70+, of onder begeleiding van een 70+’er

speelperiode :